Firenzuola 31 juli 2012

 

Doordat gisteren vrij inspannend was, lasten we vandaag een dag van ontspanning in. Dat betekent daarom niet uitslapen, want dan zijn de weinige douches overbezet en ik heb het niet voor lange wachtrijen (toch niet om gewassen te geraken). Om half acht konden de haartjes al drogen. Het ontbijt buiten kunnen eten, vind ik nog steeds fijn.

De voormiddag werd al pratend en voorbereidend lezen voor morgen doorgebracht. De visbarbecue om 13 uur is een mooie afsluiter van die voormiddag.

In de namiddag zijn we de grote supermarkt COOP in Barberino Mugello gaan opzoeken. Die ligt toch een dikke 15 km van onze camping. Dat heb je wanneer je op de berg zit en er telkens vanaf moet om boodschappen te doen.

We zijn van plan om morgen de rit naar Firenze deels met de trein af te leggen en we zijn toch even een kijkje gaan nemen naar een station een half uurtje weg.

‘s Avonds genoten we van antipasti met een glaasje wijn. De antipasti kun je echt niet met die we in België kunnen verkrijgen, vergelijken. De zongerijpte tomaten zijn snoepjes vol smaak, de sardines zijn super, de olijven echt heel lekker…. ik kan nog even lyrisch doorgaan. Echt, soms moet je dingen in hun oorspronkelijke streek degusteren. Op dat moment gaat de zon onder. Een mooie zonsondergang sluit de dag af. Tevreden!

 

Volterra en San Gimignano 30 juli 2012

 

Vroeg uit de veren om de lange afstand naar Volterra af te leggen. De afstand op zich lijkt niet zo onoverkomelijk: 125 km. Alleen wordt er niet echt snel op de autosnelweg gereden. Je krijgt twee stroken: één volledig voor camions, zo lijkt het, en de andere voor auto’s. Daarenboven zijn de stroken zo smal en heeft de weg veel serieuze bochten en tunnels dat je bijna bang bent om autosnelwegsnelheden te halen. Na dat gedeelte weg rijd je op secundaire wegen die kronkelen en waar de gemiddelde snelheid rond de 30 à 50 km max ligt. Over 125 km doe je dus langer dan verwacht.

Maar Volterra is het meer dan waard. Volterra heeft nog een authentieke omwalling. Naar Volterra ga je om allerlei redenen. Het stadje staat bekend om zijn verwerking van alabaster (deze grondstof is zachter dan marmer) en daar worden mooie dingen mee gemaakt. We hebben ons een paardje aangeschaft. Het is ook een middeleeuwse stad en dat merk je aan alle gebouwen: huizen, kerken, het oudste stadhuis (1208) van Italië. De ligging is op een plateau op een berg, waardoor de wind vrij spel heeft en zo hebben we het graag. Zo voelen die 30 graden echt minder warm aan.

Na de lunch en de laatste musea gezien te hebben (over hoe ze met de doden omgingen en in urnes plaatsten en  stukken uit de religie van honderden jaren geleden) reden we om 15 uur weg van Volterra, een beetje met spijt in het hart. Maar we hadden het allemaal gezien.

San Gimignano ligt 30 km dichter naar onze camping toe. Ook ligt deze middeleeuwse stad op een plateau in de bergen. De stad telt nog 13 torens van de 75 die er ooit waren. De torens waren een machtsvertoon van de rijkelui. Het stadje ademt een andere sfeer uit dan Volterra. Druk, veel toeristen. Ja, dat vooral. Maar dat wisten we op voorhand. Er was trouwens diezelfde avond een optreden voorzien op het marktplein. Daarvoor konden we niet blijven omdat we nog meer als een uur naar onze camping rijden moesten en het wordt hier heel snel donker.

De avond valt en we zijn moe, erg moe. Zonder enig besef moeten we toch vele kilometers onder onze voeten weggestapt hebben. Ook het vake klimmen en dalen heeft zo z’n gevolgen voor de rug en voeten. Maar laten we vooral niet klagen. We hebben heel veel gezien en we vonden het mooi. Ideale plaatsen om het echte Toscane te ondervinden en voelen.

Fiesole 29 juli 2012

 

Deze ochtend hebben we besteed aan de noodzakelijke dingen, zoals de was doen en hopen dat die goed droogt, want het droogrek is niet zuidwaarts gericht en het eten maken. De hele voormiddag liep gesmeerd en na de pasta met vis en spinazie hebben we even de rustpauze in acht genomen. Het enige minpunt is een tweedaagse migraine door een onverwacht bezoek van moeder natuur.

Maar goed, daar gaan we niet over uitweiden. We zijn rond een uur of drie van de camping weggereden om een bank te zoeken zodat er ook getankt kon worden. Je hebt er geen idee van wat in Italië, maar ook in Oostenrijk zoal contant betaald wordt. Er wordt haast geen kredietkaart gebruikt. Zelfs tanken gaat door middel van het invoeren van briefjes geld. Een camping wordt nog cash betaald. Allé, je hebt het gevoel van 30 jaar geleden, toen we nog allemaal met massa’s cash geld in onze portemonnee rondliepen.

Fiesole, een stadje heel dicht bij Firenze en daardoor een paar trekpleisters. Het is hoger gelegen en dus zie je heel Firenze liggen. Ik zal hier geen uitgebreid verslag doen van de kerken en het grote dorpsplein. Kijken naar de foto’s is de boodschap. Als eerste kennismaking met Toscane kan het alvast tellen.

Firenzuola 28 juli 2012

 

Eerst en vooral een nabericht bij gisteren. Na het publiceren van onze blog is er een heftig onweer in de bergen ontstaan: veel wind, bliksem en donder (en dat maakt daar nogal een lawaai of horen we dat extra goed in een caravan of beide oorzaken?). Waren wij content dat we al onze voortenten binnengehaald hadden. Maar spectaculair was het best wel!

Deze ochtend zijn we om 8 uur uit Naturno vertrokken voor een 400 km-durende rit naar Firenzuola. Eigenlijk klopt dat niet helemaal omdat we niet exact in Firenzuola gestationeerd zijn. De camping La Futa ligt op de Passo La Futa, een bergpas, en onderweg kom je tussen gemeentes in op de camping aan. We hadden daarvoor toch wel een 5-tal uurtjes nodig en alleen al het aankomen zorgde voor het eerste probleem. De inkom is sterk dalend en er moet door een smalle poort doorgereden worden. Eenmaal binnen moet er kort gedraaid worden zodat er nog 3 cm tussen poort en caravan was. Oef, daardoorheen en dan moet je toch goed opletten waar je rijdt want de camping ligt in terrassen. Om eerlijk te zijn, we hebben hier nog geen grote caravans gezien. Dit in tegenstelling tot Naturns waar er veel grote caravans stonden.

Maar goed, we konden uit 3 plaatsen kiezen en hoewel de ondergrond uit keien bestaat, is de ligging wel heel goed. We zitten heel rustig en ook qua schaduw lang niet slecht. De luifel en een voortentje zorgen voor nog extra schaduw. De camping ligt op 900 meter hoogte en daardoor ligt de temperatuur 7 graden lager dan in het dal. We haalden amper 31 graden. Het is er nu nog 27 graden warm.

Rating van de camping: op het eerste gezicht is het wat het qua sterren belooft: 2. Het afwaswater werd niet warm, nog geeneens lauw. Maar daar valt een mouw aan te passen: we kunnen in de caravan gerust zelf ons water warmen met een kleine boiler. We hebben nog niet gedoucht, maar dat komt morgen wel. In eerste opzicht kunnen we al niet vergelijken met de vorige camping die echt heel super was qua sanitair. Erik heeft de warmte van het water getest en goedgekeurd en dat is alvast een goed begin.

Is er een mooi uitzicht? Wellicht wel, vanop andere plaatsen op de camping, gezien de hoogte, maar dat gaan we hier gedurende de  volgende dagen wel zelf gaan ontdekken wanneer we gaan rondrijden naar mooie stadjes en plekjes.

Hieronder vind je een beeld van de campingplaats.

 

Naturns 27 juli 2012

 

We hebben vandaag evenveel te vertellen als gisteren. Niets eigenlijk. Waarom?

Het weer is er niet naar. Bij 37°C zouden je hersenen haast smelten. Dus zit een bezoek aan een stad er niet in. Ook het idee dat later op de namiddag Erik aan het afbreken van tenten en opruimen van alles en nog wat mag beginnen, maakt ons niet warm (what’s in a word?) om grote inspanningen te leveren. De grootste inspanning was dan ook het barbecuevlees bakken, dat overigens heel lekker was.

Om 16 uur was het nog steeds 33 graden en zelfs in de schaduw kreeg ik het voor mekaar om nog te verbranden.

Maar goed, nu de avond valt en de temperaturen weer normaal lijken: 32 graden, maar met een zon die snel aan het wegzakken is, is het leuk toeven deze laatste avond hier.

Er is veel onweer voorspeld dit weekend in Naturns en gelukkig niet in de streek waar we morgen heen gaan.

Naturns 26 juli 2012

 

Vandaag mag je je aan een kort bericht verwachten. Reden? Het was warm, zeer warm en bij momenten heet. Geef toe, we klagen niet graag, maar vind je 34°C ook niet wat veel?

De enige momenten dat we niet in onze luie zetel gezeten hebben, is om vers brood te halen in het dorp en om de boodschappen voor de middag te halen, met de fiets gehaald welteverstaan!

Dus hebben we de dag geluierd, gelezen, naar muziek geluisterd, de caravan gestofzuigd. Tja, een beetje zoals een vakantiedag er bij een doorsnee”campist” uitziet, zeker?

Zijn hier foto’s van? Ben je gek? :)

Het is nu 20 uur en nog steeds 33 graden, maar het voelt echt frisser doordat de zon al achter de wolken verdwenen is. Fijne temperaturen nu. Een koel briesje verfrist terwijl ik buiten deze blog schrijf, gekleed in topje en short, of wat dacht je?

Dolomieten 25 juli 2012

 

Het wolkendek en de wind voorspelden een eerder frisse en onvoorspelbare dag. Er was 33 graden en onweerachtig weer voorspeld. Dan weet je niet gauw of je je plan wel moet doorvoeren. Ach, vorige zomer hebben we voor hetere vuren gestaan en weer of geen weer we moesten in Canada en Alaska ook verder.

Zoals de titel al laat vermoeden, reden we naar Bolzano (zo’n uurtje rijden) alwaar één van de routes naar hartje Dolomieten voert. De Grande Dolomiti, de route die voor ons lag, voert ons langs bergdorpen tot vrij hoog in de bergen, waar durfals (ofte bergbeklimmers) steile bergwanden proberen te bedwingen. Het is er niet warm meer: 19 graden en op de hoogste plaatsen nog amper 15 graden, maar het regent die dag eigenlijk niet (of tellen die 10 minuten mee?). De Dolomieten zijn zeer spits en eigenlijk dreigende rotsblokken, tja, wat dacht je, van dolomiet. Je weet wel, die opritten die uit dolomietsteentjes gemaakt zijn. Die komen dus wellicht van hier. Wat ook opvalt: als een Belg wil tonen hoe goed hij wel kan fietsen, gaat hij de Mont Ventoux op. Hier is elke berg goed en er worden dan gretig foto’s op de top genomen. Best grappig, zo’n prestaties. Enfin, we hebben dus het Val Gardena gewoon doorkruist. We kunnen niet zeggen dat we de Dolomieten gezien hebben, maar wel geproefd. Het oppervlak dat de Dolomieten beslaan, is vele keren groter dan wat wij vandaag gezien hebben. Maar we hebben nu tenminste een idee van zijn schoonheid. Dat de Dolomieten deel uitmaken van de Alpen, wordt hier in alle talen verzwegen. Maar wat maakt het ook uit?

De Karersee die met zijn groen-blauwe kleur het natuurschoon weerspiegelt.

Het blauwe “puntje” in het midden probeert de steile wand te beklimmen.

De foto geeft absoluut de grandeur van de bergen en het dal dat er kleintjes uitziet, niet weer.

Schone bloemekes in de vrije natuur met de bergen op de achtergrond.

En wij, wij zagen dat het goed was…

‘s Avonds is het feest in het dorp en blijven ook alle winkels tot 22 uur open. Er wordt er gefressen und getrunken dat het een lieve lust is. Al wie nog goed te been is, komt hierop af. Je kunt er op de koppen lopen en de centen worden makkelijk gewisseld. Er is ook straatanimatie en dat vinden we altijd leuk, vooral de muzikale acts en hoe mensen daarop reageren, bv. een Tirolerduo en hoe mensen de woorden van de liedjes van buiten kennen. Maar het geeft sfeer bij nog 25 graden om 21 uur. Dan toch maar naar de camping, want… geef toe …wie zou anders nog tijd genoeg hebben om deze blog verder te schrijven?

Merano 24 juli 2012

 

Voor de tweede keer zie je dezelfde titel verschijnen. Ik kan jullie nu al geruststellen: het wordt verre van een herhaling van eergisteren. Deze ochtend, in alle eerlijkheid, een T-shirt aangetrokken om verdere verbranding van de schouders tegen te gaan. Het was vandaag bij momenten 29 graden en dat is best veel. Gelukkig stak de zon zo nu en dan eens weg achter een wolkendek, zodat het draaglijker was. Toch was het vandaag een zwoele dag. De brandnevel die we rond de bergen deze ochtend al zagen, voorspelde immers al geen dag met alleen maar stralende zon en helblauwe hemels. Het is vaak een voorbode van een onweer. Verder in dit verslag meer daarover.

Als eerste deel van onze dag stond een bezoek aan Schloss Trauttmansdorff met zijn botanische tuinen op het programma. We plaatsten onze auto in hartje Meran en van daaruit is het nog een 2.5 km wandelen naar het Schloss, dat – wat dacht je – uiteraard hoger gelegen is. Voor wie de benaming van dit kasteel nietszeggend klinkt, kan ik jullie vertellen dat het gaat over het kasteel van Elisabeth van Oostenrijk, ofte Sissi. Omdat die films in mijn langetermijngeheugen opgeslagen zijn, wou ik wel eens in levende lijve zien waar zij zoal leefde.

De tuinen zijn magnifiek en om de vele hectares tuin te bezichtigen heb je al snel een 4-tal uren nodig (euh … lunch inbegrepen natuurlijk). Voor wie denkt aan een plat landschap, denk maar snel iets anders in de trant van glooiend, terrasvormig… kleine of grote kuitenbijters dus. Maar echt een aanrader voor wie in de streek logeert. Het kasteel stelt een stuk minder voor. Het gaat natuurlijk over een kasteel waarin Sissi rond 1890 leefde. Slechts een 4-tal vertrekken zijn nog in de staat van toen gelaten. De rest van het kasteel is in beslag genomen door het Touriseum: een museum gewijd aan het toerisme in de Alpen.

Wie is op de foto’s de echte toerist?

Na de wandeling terug naar het dorp hebben we geopteerd om onze vermoeide benen, voeten, … whatever … te verkwikken in de thermale baden van Meran. We hadden voor een 3-urendurend verblijf betaald, maar dat was een beetje tegengevallen. Niet de baden, hoor. Er zijn 27 baden (13 buiten en 12 binnen van 18 tot 37 graden warm) en die liggen in een magnifieke omgeving. Trouwens, fotograferen is er verboden.  Na een uurtje genieten van vooral baden boven de 34 graden moest iedereen de baden verlaten. Er was een onweer op komst en dan mag niemand meer in het bad. Je mag gerust op het terrein verblijven, maar ja… vragen als “Wanneer mag je er terug in?” en “Mag je sowieso er nog diezelfde dag terug in?” lieten we onbeantwoord en we besloten om naar Naturns terug te rijden om daar op tijd te zijn vòòr het onweer losbarstte. De twee stadjes liggen amper 15 km uit elkaar en op de camping vielen 10 druppels water en dat was het dan. De inkopen die we onderweg deden, werden weggestopt en Erik kon aan het avondeten beginnen.

Besluit: het eerste bezoek van de dag was intensief en het tweede eigenlijk te kort. That’s life, nietwaar?

Schlanders 23 juli 2012

 

Omdat we gisteren met de fiets vanuit de camping rechtsaf gereden hadden – voor wie kaartleest: oostwaarts – wilden we vandaag dus westwaarts fietsen.

De weg is ook wel stijgend langs de Esch naar Schlanders, maar het valt echt wel mee. De tocht heen bedraagt toch een kleine 25 km. Reken dus zelf ons dagtotaal maar uit!

Onderweg komen we Tschars tegen die een gotische kerk heeft. Die hebben we links (eigenlijk rechts haha) laten liggen.We reden verder naar Kastelbell (= Castelbello). Dat kasteel hebben we niet bezocht, omdat dat enkel onder begeleiding kan. Je kunt dit ook vertalen naar: geen zin, als je toch moet wachten (tot een uur) om binnen te geraken.

We fietsten verder tussen de appelbomen links en rechts van ons (zie ook de foto hierboven met de appelbomen op de voorgrond) en soms alleen maar aan één kant terwijl de Etsch verder stroomt aan de andere kant. Op de Etsch wordt door enkelingen aan raften gedaan.

We fietsten Laces binnen. Wat ons boeide was die middag een restaurantje dat vooral Tirools eten serveerde. We gingen voor de Schweinebraten met Knödel en Salat. Er stond op het reclamebord buiten dat ze “burgerlijk eten” serveerden. Nadat ons bord op tafel stond, hadden we snel door wat ze daarmee bedoelden. Ik kreeg mijn bord helemaal niet op: één i.p.v. twee Knödels had echt voldoende geweest en drie sneden vlees… dat is voer voor boeren die reuzenhonger hebben. Maar het smaakte naar moeders keuken (voor zover dat kan als je op den vreemde bent natuurlijk) en daarom alleen al een aanrader.

We vervolgden de weg naar het Martelldal, maar na een fikse klim was mijn kaarsje uit en wilde ik niet meer die richting uit. De computer rekende nog een flinke 11 km extra uit, en dat had ik er niet voor over.

Zo werd Schlanders het einddoel. Schlanders heeft de hoogste toren op zijn kerk in Tirol. Je ziet ze dan ook als referentiepunt lang voor je het stadje binnenrijdt. Nee, ook hier geen kerk bezocht, maar gezocht naar een gelateria en er elk een ijsje als dessert gegeten. De suikers en de rust aan het terras deden ons de vermoeide benen vergeten en we fietsten naar de camping terug. Het is fijn rijden naast de Etsch die voor wat verkoeling zorgt, want we zeggen en schrijven 27 graden.

Na onze terugkomst een lekker Oostenrijks wijntje gekocht en natuurlijk ook gekraakt. Prosit!

Merano 22 juli 2012

 

Vandaag werden de kuiten ingesmeerd om een fietstocht van 40 Km door de bergen heen te doen. Dat is wel wat overdreven, gezien we voor het grootste deel langs de Esch (rivier) gefietst hebben. Let wel, de weg naar Merano is een neerwaartse weg. Je raadt het al: de terugweg was op sommige plaatsen een serieuze klim waardoor we i.p.v. een uurtje er anderhalf uur over gedaan hebben. Op weg kom je overal appelgaarden tegen. Er worden hier verschillende soorten appels geteeld.

 

Merano. Merano is mooi, heel mooi. Het is een zuiderse stad en het ademt Italië waar je ook maar komt. Opeens staat de benaming op straatborden eerst in Italiaans en pas dan in het Duits. We reden tot aan het Kurhaus, omdat daar onze wandeling aanving. We volgden de wandeling zoals in ons boek aangegeven stond.

Na het Kurhaus, de Thermen, diverse kerken waar op zondagvoormiddag om 11 uur diensten gegeven werden en Erik snel bemerkte dat die kerken ook volgelopen waren… dus die bezoekjes dan maar uitstellen tot na de mis.

Wat opvalt aan Merano is de hoeveelheid planten en bloemen waar je maar komt. Er is langs het water een weg aangelegd (Winterpromenade) die je naar mooie plaatsen leidt en die enkel voor wandelaars dient. Prachtig gewoon. De weg leidt naar het bovengedeelte van de stad zodat je er een ook van een mooi uitzicht kan genieten.

De foto’s die ik hieronder zet, zijn maar een kleine greep uit de vele fantastische dingen die we gezien hebben.

 

En Erik was ook mee!

Zicht van boven de stad:

 

Zo ziet de Winterpromenade er uit.

Naturns 21 juli 2012

 

Vroeg uit de veren alsof we nog heel de streek zouden onveilig maken…. maar dat was buiten de waard gerekend. De regen gooide roet in het eten en dus bleven we maar waar we waren: op de camping.

Hier geen nationale feestdag met de parades, de toespraak van een koning en de drasch nationale. Reden: geen tv natuurlijk!

Eventjes zag het er naar uit dat de zon de regen zou verjagen en dan zijn we toch vrij snel inkopen gaan doen in Despar (ja, in één woord hier). Ook haalden we brood voor vandaag en morgen, want op zondag wordt nergens vers brood gebakken.

Een boek gelezen, Erik zich met “internetten” bezig gehouden en nu vallen er opnieuw druppels, net nu we van plan waren om naar het dorpsfeest te gaan. Wandelen naar het dorp in de regen trekt niet onmiddellijk aan.

Weetje: het verschil tussen de dag- en avondtemperaturen is vrij groot, kan zelfs meer dan halveren.

De rest van de avond vullen we met het bestuderen van de mogelijke routes die we nog kunnen volgen tijdens ons verblijf. Jammer dat het weer nog een dag zo slecht voorspeld is.

Dus… helaas ook geen foto’s vandaag :(

Waldcamping Naturns 20 juli 2012

 

We zijn verhuisd en zijn nu in Naturns. Naturns ligt in Zuid-Tirol, Italië. Gezien vroeger (voor WO I) dit gedeelte nog bij Oostenrijk hoorde, spreekt men hier ook nog Duits naast het Italiaans. Dat is natuurlijk heel handig gezien onze kennis van het Duits veel groter is dan die van het Italiaans (haast onbestaande haha).

Onderweg, al rijdend, nam ik een foto van de “toren” in (de) Reschensee. Dat is de enige herinnering aan het dorp Graun en Reschen die in 1950 moesten wijken in het voordeel van het meer. De Reschensee is vooral een vakantiebestemming en de kerktoren een bezichtiging op zich.

 

We passeerden ook het Benedictijnenklooster Marienberg. Een mooi wit gebouw tegen een groene bergflank.

De camping is in een dal gelegen, met rondom bergen. Je zou denken dat het landschap zoals in West-Tirol is, maar nee, toch niet. We zitten nu maar op een dikke 500 m boven zeespiegel en in Pettneu bedroeg dat nog meer dan 1200 m. Het verschil op zich zal zich verder vertaald zien, naarmate we hier meer bezoeken afleggen. Het “voelt” al zuiders aan, vooral door de warme temperaturen. We haalden vandaag 31 graden, wat in vergelijking met deze ochtend (15) een wereld van verschil geeft. Vanavond echter is een onweer in alle hevigheid aan het losbarsten. We spreken en schrijven 21 uur. Gelukkig daalt daardoor ook de temperatuur.

Het voelt niet zo erg aan, want we hebben de twee tentjes opgezet zodat de fietsen, tafel en stoelen droog staan. In het andere tentje staan een fornuis, de vuilbak en de extra koelkast die we bij hebben. Dat spaart al een hoop ruimte binnen in de caravan.

Naturns is een stadje in vergelijking met Pettneu, wat je gerust een dorpje kon noemen. We zijn er deze namiddag even heen gefietst om brood. Het heeft alles wat een vakantiebestemming nodig heeft: een ijsjeszaak, een paar cafés, restaurants, winkels. Ja, leuk stadje.

De camping is vrij groot, maar daar hebben we weinig last van. We zitten volledig aan de buitenkant van de camping met zicht op de omgeving (hoera!) wat anderen minder of niet hebben, want wij boekten deze camping, die nu volzet is, al maanden geleden. De plaats is heel ruim (naar Italiaanse normen). Het sanitair is ultraproper. Ook waar de afwas gedaan wordt, is alles netjes. Dit is leuk, want het risico op “vuil” is groter naarmate de camping ook groter is. De camping heeft een half indoor (lees: indoor waar de vensterdeuren open kunnen) zwembadje, wat me eerder ten dienste van de kinderen lijkt te staan. We zitten ook ver van het speelpleintje, wat ook leuk meegenomen is. Doordat we zo ver af staan van alles, staan we ook ver van het sanitair af. Maar goed, alles heeft zowat zijn schaduwzijde en als dit het enige minpunt is, kunnen we daar gerust mee leven. Onze linkerburen zijn Zwitsers die babbelgraag en vriendelijk zijn. Dit kan niet van de rechterbuur gezegd worden, die zijn auto op 25 cm van de caravan plaatst. Sommige beestjes bakenen hun territorium soms ietwat te letterlijk af…

Morgen, afhankelijk van het weer, willen we graag naar Merano. Blijven lezen en je komt te weten wat we morgen ook weer doen.

Sankt Anton 19 juli 2012

 

Deze laatste dag is een dag van 28 graden in de voormiddag en vroege namiddag. Van die mooie momenten hebben we vooral al fietsend naar Sankt Anton doorgebracht. Het is een heenrit in gevoelig stijgende lijn met tegenwind, maar dat maakt het terugkeren nog eens zo leuk.

15 uur en de lucht ziet er dreigend uit. We gaan in het dorp een ijsje eten en halen de camping niet zonder eerst in een onweer terecht te komen. Ik bedoel daarmee zware regen en harde, dikke hagelstenen van doorsnede 1 cm, die lijken door de blote tenen te willen snijden. Ook onze paraplu haalt het haast niet. We komen doorweekt aan en we merken dat een dakvenstertje op een kier stond. Dus: kuiswerk. Ook de autovensters stonden op een kiertje. Maar als het hier onweert, kan je ervan op aan dat het er heftig aan toe kan gaan. Onze kampeerburen lieten hun dakvensters – ja, drie – volledig vertikaal open. Bij hun aankomst zullen die mensen ook wel weten wat gedaan.

Ach, we kunnen er om lachen, want bij ons bleef de schade beperkt en de afstand die we er doorheen moesten was te kort om er een zuur gezicht bij te trekken.

Eind goed, al goed. Morgen vertrekken we naar Italië: Zuid-Tirol. Niet ver, dus het weer zal er de volgende dagen zoals hier zijn. De weervoorspellingen geven een maximum van nog een 20 graden aan en buien als toetje.

Je hoort het nog wel!

Biberwier 18 juli 2012

 

Een warme dag: 26 graden in de bergen en 30 graden in de dalen. Een echte zomerdag zowaar! En reken maar dat we die niet zomaar konden laten passeren.

Vandaag geen stad meer, maar een rit langs de Fernpass. Het is de oudste pas die van Italië naar Duitsland voert. Eigenlijk is het een Romeinse weg, maar de restanten daarvan zijn amper terug te vinden. Het is een heel drukke weg, want het is één van de weinige passen die door vrachtwagens en caravans mag bereden worden, doordat de stijgingsgraad gemiddeld 8 procent is en dat is heel makkelijk te berijden.

De pas is voor ons vooral een middel om in de regio van de Zugspitze te komen. Het is een heel noordelijk stukje Oostenrijk dat paalt aan Duitsland. Het is daarom ook de hoogste Duitse berg, net geen 3000 meter hoog.

 

Niet alleen de bergen zijn hier spectaculair, maar de streek is ook gekend voor zijn wandelroutes. We kunnen niet anders dan dat bevestigen, want we hebben de wandeling vanuit de gemeente Biberwier naar de Mittersee en dan terug via de Weissensee gedaan.

De ietwat kleine meren zijn wondermooi, “natuur”lijk qua schoonheid. Ze hebben een groene kleur, waarschijnlijk door de weerspiegeling van de bossen erom heen.

 

Slechts enkelen vinden deze schone, rustige plaatsjes. Het is vooral de lokale bevolking die hier zijn vrije tijd spendeert. De aanduiding ernaartoe is heel minimaal zodat je ze als toerist ook haast niet vindt, een Nederlander ten uitzondering natuurlijk.

De omliggende gemeentes werden ook als doortocht bezocht vooraleer de tocht naar de camping terug aan te vatten. Gezien we die middag hebben gepicknickt, stond de warme maaltijd ‘s avonds op het programma. Een fijne dag alweer!

Innsbruck 17 juli 2012

 

Vandaag bleef het tot laat in de middag bewolkt (in Innsbruck dan toch), maar warm. Daarna kwam de zon erdoor en kregen we toch nog 25 graden. Waar wij kamperen verblijven we op 1254 m hoogte en dat voel je. Het is er ongeveer een goede 5 graden koeler dan in het dal gelegen Innsbruck (650m). Niet alleen is het hier kouder, maar ook een zure wind maakt het niet aangenaam om met een stoeltje buiten te zitten.

Goed dat we toch een tweede dag Innsbruck genomen hebben, want ook deze dag hebben we kunnen vullen.

We bezochten de geijkte gebouwen zoals de Hofkirche, waar keizer Maximiliaan een praalgraf heeft. Naast het praalgraf dat zijn kleinzoon Ferdinand liet maken staan er 28 levensgrote beelden. Het gekke is dat de keizer zelf er niet begraven ligt. Maar dat het zeer de moeite is om te bezoeken staat buiten kijf.

Ook de St. Jakobsdom hebben we bezocht. Veel overdreven pracht en praal binnenin.

We verlaten de binnenstad en steken de Inn via de brug over en wandelen aan de andere kant van de rivier door een aangenaam parkje richting Alpenzoo. Op papier een eenvoudige klus gezien de afstand vanaf de Altstadt maar 2.5 km is. Maar dat is zonder het hoogteverschil gerekend en daar wordt - vooral door mij toch - voor een fikse vertraging gezorgd. Raad eens? Ook de zoo ligt in datzelfde terrasvormig terrein en dat betekent stijgen en dalen om de zoo te bezoeken. Gelukkig is de terugweg in dalende richting.

We hebben vandaag amper 8.5 km gewandeld, maar het voelt aan alsof we het dubbele gedaan hebben. De stijging bedroeg op kortere tijd toch 100 m. Dat lijkt weinig, maar mijn achillespees spreekt dat duidelijk tegen.

Innsbruck 16 juli 2012

 

Deze nacht heeft het gesneeuwd op de toppen van de bergen. Nog een geluk dat we ‘s nachts de caravan kunnen opwarmen hé. Deze foto’s zijn deze ochtend vanuit onze standplaats genomen.

 

Om 10 uur deze ochtend was het nog maar 12.5 graden. Met alle mogelijke truien en regenjassen vertrokken we toch naar Innsbruck, want er waren goede weersvooruitzichten. Weet je dat we er in de namiddag meer dan 23 graden en volle zon haalden? Omdat er in en rond Innsbruck zo veel te zien is, hebben we besloten dat we alle bezienswaardigheden over twee dagen spreiden. Om er een idee van te hebben: we kamperen op 1 uur rijden van Innsbruck. Dat valt best mee om dat in twee keer te bezichtigen. Vandaag hebben we ons geconcentreerd op de oude stad. Er valt dan ook zo veel te zien en evenveel te fotograferen dat het moeilijk om hier een selectie aan jullie te presenteren.

 

En ‘s middags op een terras verpozen bij de Thai. Yammie. Nog niet jaloers?

Iemand een ijsje in de vorm van een tulp? Serieus geprijsd, maar wel echt lekker!