31 juli 2010: Zion

Goed uitgeslapen na vannacht lieten we Bryce achter ons en reden we richting Zion.  Zion is een nationaal park dat helemaal niet op Bryce lijkt.  Terwijl Bryce hoog ligtt en ook geen echte canyon is, is Zion dat wel.  De rivier heeft de “bergen” zoals ze er nu uitzien geschapen.  Te weten dat die evolutie miljoenen jaren duurt is moeilijk te bevatten.

Om het park echt te leren kennen moet je (zoals wij er nu een gewoonte van maken) verschillende trails te voet afleggen.  We hebben vandaag drie van die trails afgewandeld.

 

Op het filmpje is zelfs geen vermoeidheid zichtbaar na zoveel wandelmiles in onze kuiten te hebben, vind je ook niet?

Volgens ons is Zion goed voor 1 dagje, maar meer ook niet.  Het is helemaal niet vergelijkbaar met Bryce dat veel lieflijker is en daardoor voor ons toch de nummer drie van deze reis wordt.  Op de eerste plaats kwam Grand Canyon, nummer twee palmde Yellowstone in en Bryce ging met de derde prijs lopen.

30 juli 2010: Bryce Canyon

Na een langere nacht vertrokken we om 9.30 uur pas naar Bryce Canyon.  De tocht duurde amper een dikke 3 uren en dat was echt relax. We konden onmiddellijk inchecken, hoewel dat ongebruikelijk is om voor 15 of 16 uur in te checken.

Kort daarop reden we naar het Visitor Center waar we een goede film over het National Park gepresenteerd kregen.  Zo wisten we ons beter te oriënteren.

Het drukbezochte pad naar de basis van de Canyon schrok ons niet af, ook het aantal meters dat je daarmee moest dalen (en later weer klimmen) niet. Wat we onderweg te zien kregen, was adembenemend.  Maar misschien worden we hier te persoonlijk, want dit is echt één van onze favoriete plekken in het westen van Amerika. Ondanks de regenbuien tussenin lieten we ons niet kennen en maakten daarom de tocht niet korter.  De totale afstand is amper 5 km lang, maar door het niveauverschil ben je al snel twee uren kwijt.  Reken daarbij de vele breaks/stops om alles op de gevoelige plaat te zetten.

 

Het bewandelen van de vele trails is echt wel een fijnere ervaring van de parken dan enkel met de auto van het ene punt naar het andere te rijden.

Morgen gegarandeerd meer van dat in ons volgende nationale park: Zion.

29 juli 2010: Capitol Reef

Hoewel we veel km’s achter de kiezen hadden, hebben we toch dat niet zo ervaren.  Wellicht zitten de Sheratonbedden van vorige nacht daar voor iets tussen.  Ondanks de grote afstand konden we al om 14 uur inchecken. We kregen een upgrade naar een suite omdat we onze huwelijksverjaardag te vieren hadden (een mens kan maar proberen hé, trouwens zo ver van de waarheid is dat nu ook weer niet; slechts een luttele week te vroeg :) ).  Wat kun je meer verwachten: een salon, mini-keuken, bad met bubbels, een terras met view (ja hoor, de bergen kijken ook naar ons terwijl we deze blog aan het schrijven zijn.

Capitol Reef is een voorloper of uitloper (het is maar hoe je het bekijkt) van de Grand Canyon en je merkt het ook heel goed aan de structuur van de lagen van de gesteenten, die dezelfde kleuren vertonen.

Omdat de streek voor ons dan ook niet zo verschrikkelijk nieuw was, hebben we een hiking op het programma gezet.  Het leek niet zo’n erg lange tocht.  De beschrijving had het over 2 mijlen of 3.2 km wandelen, maar wie we maar op de tocht tegenkwamen had het smalend over “Utah”-mijlen, m.a.w. de tocht duurde meer dan 2 uren (klimmen, over rotsen klauteren). Maar dit zou eerder een lastig karwei geweest zijn, ware het niet dat we ons te pletter gelachen hebben, vooral met de gekke uitspattingen die Erik zich veroorloofde. Als een tiener klom en kroop hij in allerlei spelonken. Enfin, je ziet de foto’s wel.

Het uiteindelijke doel van de lange tocht zie je hieronder.

In diezelfde namiddag zijn we nog vruchten gaan plukken, die je per gewicht in eer en geweten betaalde.  Fun verzekerd, behalve Erik die ook hieraan weer allergische trekjes vertoonde.

Dit was ons dagjverslagje.  Morgen zul je misschien op je honger zitten, want het internet in Bryce wordt per minuut aangerekend.

28 juli 2010: Salt Lake City

Opnieuw een lange rit achter de rug vandaag.  We zijn om  5 uur opgestaan en om 16 uur in Salt Lake City aangekomen. Het was alsof we de hele tijd in Europese bergen aan het rijden waren.  Het was mooi, maar dan heb je het wel gezien, want je wordt toch wel moe en je wilt je eindbestemming toch nog bezoeken.

Zo zag Yellowstone er deze ochtend om 6.30 uur uit.

Onderweg… (let op het detail: een blauw dak????)

Salt Lake City is de stad van de mormonen; een godsdienst die veel weg heeft van het katholicisme, maar genoeg afwijkt om toch nog interessant te zijn.  SLC is een stad die gesticht werd door de mormonen midden 1800. Dat alleen al maakt de stad anders dan andere steden.  We hebben de tijd genomen om de plaats van stichting: de tempel, tabernakel enzo onder gidsbegeleiding (lees: kunnen we zielen overtuigen?) te bezoeken.

 

Naast de godsdienstige kant van de stad hebben we ook de moderne architectuur : de bibliotheek van enkele verdiepingen hoog, met een dakterras, vanwaar je de hele stad kon overzien (op de foto zie je Erik op het dakterras lopen).

Een hele hele goede steak gegeten om de dag af te sluiten (weet dat de steak 21 dagen gerijpt had).

27 juli 2010: Yellowstone dag 2

Vandaag was het gevaarlijk: we stonden namelijk boven op een hete vulkaan. Het opborrelende water kon elk moment ontploffen. Denken jullie dit ook wanneer je onderstaand bordje leest?

Feit is dat het vandaag een heel drukbezette dag was. De dag werd volledig ingenomen door natuurgeweld. Vooral de vulkanische warmwaterbronnen, de warmwaterbronnen, de modderbronnen, de brullende kraters, maar vooral de waterspuitende bronnen spreken tot de verbeelding.  Vandaag zal je heel weinig tekst lezen, omdat die echt ondergeschikt aan de foto’s zijn.

In totaal hebben we een 4-tal watervallen gezien, oog in oog met bizons, elanden, herten, otters, een pelikaan (om ze in volgorde van belangrijkheid op te noemen) gestaan. Toegegeven, de coyote en de grizlly met zijn jongen waren niet echt fotogeniek.  Hierbij willen we toch benadrukken dat het resultaat van de foto’s die jullie zien pas bereikt worden na tientallen pogingen.  De meeste dieren hebben het poseren nog niet onder de knie.