Alaska 16 augustus 2011

 

Vandaag ontbeten we nog in Chitina en nu zijn we al in Anchorage. Onderweg zijn we door de Chugach Mountains gereden. Of die nu meer op de Alpen dan op de Pyreneeën lijken, valt te betwisten. Maar dat het een mooie route is, helemaal niet. Ook de zon was van de partij en dat maakte het plaatje compleet. Ook een gletsjer mocht niet ontbreken.

Daarna zijn we nog naar de Alaska Zoo geweest om de dieren die we gedurende de reis gezien hebben eens van dichtbij te kunnen bekijken. Hun gedrag lijkt helemaal niet op die in de natuur. De beesten waren in de zoo echt wel lusteloos. In de natuur zitten die beesten zelden stil, maar jagen die voortdurend.

Dall sheep en een luie beer (tja, of dit is poseren of geen zin hebben).

Na het uitladen van alle bagage in het hotel hebben we de huurauto ook al teruggebracht.

Wat ons vanavond nog te doen stond:

- lekker gaan eten in ons favoriet restaurant
  (clam chowder als voorgerecht en zalm met puree of heilbot en puree als hoofdgerecht)
  yammie!

- minder leuk: de valiezen en handbagage herschikken (daar heb ik dus nooit zin in)

- de vliegtuigtickets upgraden naar meer beenruimte (is niet telkens gelukt)

- vroeg gaan slapen (zal ook niet lukken; het is nu al over 23 uur.)

Spijtig genoeg is onze vlucht morgenavond maar om 20.00 uur en dan heb je zo’n verloren dag, want je wacht eigenlijk tot je naar de luchthaven kan.

Ach, binnen een paar dagen zijn we weer thuis. Nu nog even door de zure vliegappel bijten… want goh, ik haat dat lange-afstandsgedoe van wachten, vliegen, wachten, vliegen, wachten, vliegen, wachten, treinen, wachten, auto (ja hoor, in die volgorde). Maar dan …. thuis.

Dit zijn dus de finale woorden op de blog van Alaska. See you soon!

Alaska 15 augustus

 

Eigenlijk zien wij dit als onze laatste dag, want morgen is gewoon een dag waar we van Chitina naar Anchorage rijden om er te slapen en nadien het vliegtuig te nemen.

Wonder boven wonder en hoewel het er in Chitina bewolkt uitzag, was alles zonnig toen we met een bushplane (een watervliegtuig zonder wateronderstel haha) landden in Kennicott. De vliegtijd van 30 minuten was zo om, want we zagen spectaculaire beelden van het nationale park.

Kennicott is een verlaten mijnstad. Tot in 1937 werd er naar koper gezocht. De mijn werd gebouwd met materialen die per boot aangevoerd werden , want toen lag de spoorweg er nog niet. Een van die stoomboten was de Chitina. Vandaar de naam van het dorp waar wij overnachten. De trein kwam er pas in 1911 of zo. Trouwens, de weg naar Kennicott (als je niet vliegt) loopt precies waar de trein toen liep.

In Kennicott hebben we met een gids de weg naar de gletsjer, de wandeltocht op de gletsjer en de weg terug (zo’n dkke 11 km) gemaakt. Het was best wel pittig. We hadden tijdens het wandelen een hoogteverschil van 100 m te overbruggen over steenrotsen.

Daarna werden onze voeten met crampons getuigd. Dat zijn metalen onderschoenen met pinnen die zich in het ijs kunnen vasthechten. Tja, en dan vertrokken we. Persoonlijk had ik het niet zo makkelijk met het ijswandelen, want de ondergrond is met  bulten van ongeveer 20 cm hoog of meer, bezaaid, met daartussen kleine waterloopjes of waterige  ondergrond. Erik liep er vrij rustig op en het was net of hij liep op een geasfalteerde weg. Maar dit met zo’n zonnig weer kunnen meemaken blijft uitzonderlijk. We hebben op het ijs gepicknickt!  Qua x-factor kan dat tellen hé.

Tja, als een ander een foto van ons beiden neemt, kijkt die niet of de omgeving daar “klaar” voor is. De storende factoren staan dus ook op deze foto. Deze foto werd genomen aan de voet van de gletsjer.

 

 

Een gids die we op de gletsjer tegenkwamen, vond het weer zo uitzonderlijk mooi (het was 18 graden warm buiten) dat hij in een waterpoel (1 C°) op de gletsjer in het water dook. Wij keken toe en namen foto’s of wat dacht je?

Nadien bezochten we het dorpje dat “afgesloten"” van de wereld ligt: McCarthy. Het wordt omschreven als “het einde van de wereld”, want op de brug die het dorp met de rest van de wereld verbindt, kan geen auto over. Het stadje is bewoond door een aantal artiesten. Sommige eigendommen zagen er ook onbewoond of verlaten uit.

Let op de toestand van de straat!

Tijdens de terugvlucht…. Op deze brug wandelden we gisteren en nu zien we alles vanuit de lucht. Ain’t that cool?

Alaska 14 augustus 2011

 

Na het ontbijt in “The Garden” b&b vertrokken we naar het Wrangell St.Elias National Park. Onderweg kregen we vaak de olieleiding te zien, om die dan weer onder de grond te zien verdwijnen. Dit is wel logisch doordat we richting Valdez reden en de pijpleiding ook in Valdez aan het water eindigt. Een eind daarvan reden wij naar het oosten om het nationale park te bezoeken.

Op de eerste foto zie je de olieleiding weer onder de grond verdwijnt. Op de tweede foto zie je hoe de leiding horizontaal door het landschap trekt.

We slapen vanavond in het eeuwenoude hotel in Chitina (lees: tsjitna). Onze kamer is heel rudimentair: 1 bed, 1 nachttafel, 1 stoel en 1 badkamer (gelukkig sedert 1910 gerenoveerd). Zo moeten de eerste toeristen zich gevoeld hebben, denken we zo.

Vandaag hebben we bij 9°C de hele dag regen gehad . We zijn door een 17 km lange, kapotte highway gereden, wat zoveel als een grindweg met modder en putten bleek. Maar bij aankomst klaarde het op. Zo konden we nog 27 km door het park rijden langs de niet-geasfalteerde weg: McCarthy Road. Wel nog mooie foto’s kunnen maken.

Er wordt veel gevist …..                       en die vis moet  dan ook schoongemaakt worden.

Met zicht op de bergen en de rivier  en in een meerjte vond een moose zijn avondmaal.

Alaska 13 augustus 2011

 

Omdat deze dag een overgangsdag is en Delta Junction als stad niets voorstelt, bleven we de rest van de dag nog in Fairbanks.

De dag maakte een natte start en de thermometer gaf ettelijke graden kouder. Zo maakten we snel de keuze om een museum over Alaska te bezoeken.  Er was ook een auditorium waar een film over het noorderlicht (in de winter) en een film over het leven in Alaska tijdens de winter werden vertoond. Beide waren boeiend.

Nadien hebben we toch wat zoekwerk gehad om de Trans Alaska Pipeline te vinden. Je zou denken dat de leiding makkelijk te vinden zou zijn, maar nee hoor. Natuurlijk loopt een groot gedeelte van deze omstreden olieleiding ook ondergronds. Maar we hebben ze op twee plaatsen gevonden. De foto’s hieronder zijn op verschillende locaties genomen. De olieleiding is omstreden vanwege het ecologische aspect. De ondergrond in Alaska is permafrost, zodat het onder een kleine laag aarde altijd bevroren ondergrond is. Je kunt je wel voorstellen dat een “warme” leiding het ecologische aspect zou aantasten. Vandaar dat een groot deel van de leiding voor het eerst in de wereld boven de grond werd geplaatst. Maar er vallen veel dollars met het gas te verdienen… het blijft een zaak van voor- en tegenstanders.

Dat we echt in Alaska op vakantie waren, zullen we geweten hebben.

Nog even een stop aan de (gemeente) North Pole gemaakt. Die ademt kerst uit. De foto’s liegen er niet om. Maar de kitsch in het Santa Claus House is ongelooflijk.

We hebben even moeten zoeken om de b&b voor deze nacht te vinden. We reden letterlijk weer in niemandsland. Maar toen we de oprijlaan opreden, zagen we een heel charmant huis omgeven door honderden bloemen. We kregen de master bedroom. De grootte is weer een halve verdieping van het huis haast. In de keuken aten we onze boterhammen met ham en hun eigen tomaten, wat het weer heel huiselijk maakte. Hier zul je in ieder geval geen winkel of restaurant vinden. Gelukkig hebben we altijd eten bij ons. Dat moet wel als je in Alaska rondtrekt. Je weet nooit waar je eten zult vinden. Hier niet dus.

Maar dit is een heel fijne rustplaats en na het eten van de huisgemaakte koekjes kunnen we onze hoofden te slapen leggen.

Alaska 12 augustus 2011

 

We zijn uit Healy vertrokken. Op de bergen lag al verse sneeuw. De herfst is hier officieus ingetreden. Eenmaal er verse sneeuw valt en de blaadjes aan de bomen van kleur beginnen te veranderen, spreken de Alaskanen van “herfst”. En die verse sneeuw is al een kleine week aan het vallen. Voor ons is dat moeilijk te begrijpen, hoewel …. deze foto’s liegen niet.

Tegen de middag waren we al in Fairbanks. Omdat we nog niet konden inchecken, zijn we naar een beschermd gebied geweest waar de kraanvogels tot september verblijven vooraleer ze naar Mexico vliegen om te overwinteren. Op dat natuurgebied verblijven ze samen met de Canadese gans en nog andere eenden. Ze zijn er met honderden.

Kraanvogels zijn echt heel mooie dieren en lijken op een flamingo. Tijdens het vliegen, euh… landen laten ze hun “landingsgestel” zien (foto 2).

Nadien zijn we aan de universiteit naar een programma ter behoud van de muskusossen (musk oxen) en de caribou gaan kijken en luisteren. We wisten eigenlijk niet dat een caribou een wilde variant van het tammere rendier is.

Een groot deel van de namiddag waren we in het themapark rond de pionierstijd.

Wie opmerkzaam is, zal het zijn opgevallen dat er twee truien en en muts verdwenen zijn!

Ja, ja echt waar: stralende zon en 20°C. Dus tijd voor een T-shirt en een zonnebril.

We hebben ook in het park gedineerd. Er was een Alaskan Salmon Bake waar je in buffetvorm prime rib (heel zacht rundsvlees), zalm (bbq) en ook nog eens krab kon eten. Die krab was overheerlijk. We hebben die verorberd op een buitenterras, genietend van de avondzon. Dat is echt vakantie! Dit is echt genieten! Superdag gewoon!