31 juli Dimaro

 

Op deze stralende dag zijn we langs de rivier gefietst. Eerst fietsten we “downhill” en dat was best leuk, maar tijdens de rustige klim terug zijn we halfweg gestopt in Malè om een degustatiemenu te eten. Het leuke van zo’n etentje is dat je verrast wordt met wat je per schotel krijgt, maar dat je zeker de “prodotti tipico” leert kennen. Deze keuken is echt heel lekker. Met onze uiterst gevulde magen keerden we terug naar de camping. De ritlengte bedroeg dan 24 km. In deze fijne temperaturen en met een zuchtje wind is het heerlijk fietsen. Zoals je lezen kan, is mijn fiets weer helemaal “uitgedroogd” en werkt het computersysteem opnieuw.

Wat vooral aan deze camping heerlijk is, is zijn ligging. Hij ligt op een kleine 1000 m hoogte, wat maakt dat de avond weer fris wordt en we daardoor heel goed kunnen slapen.

In deze regio wordt vooral gefietst, gewandeld en geraft.Verder geniet je van de mooie uitzichten op bergdorpjes.

Even uitrusten: even een fotootje nemen en genieten van het uitzicht….

30 juli Dimaro

 

Goed aangekomen en mooi opgesteld, voor een volgende week genieten.

Eventjes genieten van de lokale tratoria …

29 juli Arqua Petrarca

 

De dag begon, zoals aangekondigd, bewolkt. Toch reden we met de fiets naar het bergdorpje Arqua Petrarca. Het stadje is niet heel groot en heeft wel charme. Je bent er snel doorheen. Het huis van de dichter Petrarca ligt op het hoogste punt van de stad.

Dus … even klimmen en we stonden voor een gesloten deur. Op maandag valt het huis van de dichter niet te bezoeken.

We hebben daar een goede pizzeria opgezocht… die ook op maandag sluit. Enfin, op zoek naar eten hebben we maar in Monselice naar een restaurant gezocht en uiteindelijk gevonden: geen pizzeria, maar een Italiaans restaurant waar ze een dagschotel in twee gangen serveren: tagliatelli alla vongele en als tweede schotel een diversiteit aan gefrituurde vis. Tijdens deze maaltijd is het goed beginnen regenen. De computer van mijn fiets liet het ook nog eens afweten (ondertussen is dit nog niet goed gekomen).

Het grote nadeel van deze fikse regenbui is niet zozeer dat het kon regenen in het terug naar de camping rijden, dan wel wat we daar zouden aantreffen. Alle strandlakens veel natter dan toen ik ze te drogen hing (ik spreek wel over een vijftal hé), de voortenten ook als verzopen katten… en dan te weten dat we deze middag dat boeltje moesten afbreken.

Wat moest gebeuren, gebeurde en samen hebben we onze schouders onder deze minder leuke taak gezet en na een aantal uren was zo goed alles afgewassen en afgedroogd. Net toen de laatste zaken in de auto moesten geladen worden, begon het opnieuw te regenen.

Met de glimlach zijn we de caravan ingedoken en hebben we daar een lekkere salade klaargemaakt.

Nog een voordeel: 25 graden en alles voelt opeens niet meer zo plakkerig aan .

Morgen een andere camping en andere belevenissen!

28 juli Chioggia

 

Het is zondag. Wat doet iemand op een zondag? Naar zee rijden. Chioggia ligt ten oosten van onze camping op een uurtje rijden. Het wordt ‘klein Venetië’ genoemd door de kanalen die er doorheen lopen, de bootjes, de gekleurde huizen en de lagunes.

Het is weer warm vandaag, maar draaglijker, door de invloed van het water. Het scheelt toch 5 graden met het binnenland. We zijn content met die 34 graden. Er is ook een marktje aan de gang en dat maakt alles nog sfeervoller.

We eten er in een pizzeria (mét airco) elk een calzone en kunnen er nadien weer tegenaan. Een vaartocht naar Venetië lijkt moeilijk haalbaar wegens tijdgebrek vanuit Chioggia en dus verlaten we dit stadje om snel het zwembad van de camping op te zoeken. Koelte eerst!

De beste aankoop van de zomer 2013 is zonder enige twijfel een tafelventilator. Het voelde aan als een vorm van overleven, haha. En ja, sindsdien draait die dag en nacht! Ons geluk kan niet op. Dat zit soms in een klein hoekje hé.

27 juli Padova (=Padua)

 

Op deze dag zijn we aan de slag gegaan met een wasje van ons ondergoed, want op een dag raak je daar weer doorheen. Het is- alweer- een hete dag en daarom blijven we tot na 15 uur aan het zwembad om af te kunnen koelen. Dat kunnen we ons permitteren gezien Padova maar een dik half uurtje rijden is.

We merken dat er vaak in steden lang gezocht moet worden naar een parking (we willen de auto graag ondergronds voor duidelijke redenen). Ook goedkoop kun je die vaak niet noemen.

We gaan voort op de ANWB-gids om ons door de stad te leiden. We beginnen bij de Chiesa degli Eremitani waar helaas veel fresco’s uit de late middeleeuwen door de WO II beschadigd werden. Maar deze kerk is wel een goede aanloop naar de Cappella della Scrovegni. Dat is een kapel door Scrovegni zelf bekostigd gezien hij een lasterlijk leven geleid had en toch genoeg centen had om die kapel als penitentie te laten bouwen. Wat doet een mens om in de hemel te geraken? Maar het fijne is dat de bekende Giotto (eind 1500’s) de hele kapel mocht schilderen. Jammer genoeg raak je er niet zomaar  binnen, want de inspanningen geleverd om de kapel optimaal in deze staat van bewaring te houden, zorgen ervoor dat er amper 25 mensen per keer binnen mogen en dat de kapel dan in de juiste temperatuur kan gebracht worden. Dat betekent wel lang wachten tot het jouw beurt is, maar snel begrijp je dit wel en gaat je frustratie als vanzelf over. Zoals het echte Italianen betaamt, mag je er niet filmen of fotograferen. Tja, met de GoPro van Erik weten ze nog geen raad en zo zijn er natuurlijk toch beelden buiten geraakt. Je kunt het van kwaliteit vergelijken met de fresco’s van de Sixtijnse kapel. Vandaar is ook onze conclusie: het was het wachten waard.

Nadien beginnen de knorrende magen dringend om voedsel te roepen en geven we hieraan gevolg bij de Thai. Yammie.

Voor het donker wordt, gaan we nog naar de basiliek op zoek en we vinden die op een mooi aangelegd plein (op de contouren van een Romeins theater). De beelden en de gracht eromheen maken het plaatje wel perfect.

Het wordt donker en we besluiten naar de camping terug te keren. Half elf. Tijd om op temperatuur te komen voor het slapen gaan. We wachten elke dag tot het bijna middernacht is, want dan daalt de temperatuur onder de 30 graden.

We worden ook zo moe door steden te verkennen door deze verzengende hitte. Voeten worden verhit en vliegen draaien zot. Wie wou ook weer een echte zomer?

25 juli Vicenza en Montagnana

 

Het is vanop de camping bijna even ver naar Vicenza als Verona. Je mag dus op een uur reistijd rekenen. Ze hadden een frisse dag voorspeld (onder de 30 graden), maar dat bleek al snel valse hoop, want we haalden vlotjes 37 graden. Nog nooit heb ik zo gezweet: het liep in kleine kanaaltjes langs mijn rug, benen, … (de rest verzin je zelf maar). Maar Vincenza is mooi, heel mooi: van een ander kaliber dan Verona. Het is een stad volledig in het teken van de architectuur van Palladio: architect van de rijken in de 16e eeuw, rijken die Venetië in de zomer ontvluchtten naar het platteland. Die waren ook niet goed abuis, want wij hebben die 37° duidelijk gevoeld. Eenmaal je weet waar Palladio voor staat, heb je bewondering voor de talloze villa’s (palazzo’s in het Italiaans) die hij ontwierp. Al gauw heb je een aantal km’s in de voeten om van het ene naar het andere te slenteren.

Net buiten Vincenza: Villa Rotonda

Net buiten Vincenza: villa recht tegenover de Rotonda, Villa Valmarana, waar we ook een kijkje binnenin mochten nemen, maar waar het fotograferen van de fresco’s verboden was (waar in Italië hebben we dat nog gehoord?). Erik heeft met zijn GoPro spion van dienst gespeeld.

Vincenza: binnenin het Theatro Olympico: het allerlaatste werk van Palladio waarin een decor met optisch bedrog werd verwerkt. Zijn leerling voltooide het werk (1584).

 

Vicenza: Basilica

Vicenza: palazzo (nu museum) recht tegenover het Theatro Olympico

Alsof we er nog niet genoeg van kregen, zijn we later op de middag naar Montagnana gereden, om de ommuurde stad te voet te verkennen. We hebben toch maar afgezien van dat plan en dat wandelen herleid tot de helft. Er werd er eentje te moe. Toegegeven, dat komt eigenlijk omdat er in Montagnana meer te zien viel dan verwacht. Montagnana staat maar in 1 van mijn 4 reisgidsen vermeld en ze wijden er amper twee alinea’s aan… Wij zijn alvast fan!

Montagnana: de stad ommuurd en nog eens omgeven door een gracht (water niet op de foto zichtbaar in de zomer)

Montagnana: huizenrij die tegen de binnenkant van de ommuring gebouwd zijn. Schatting van een diepte van 5 à 7 meter.

25 juli Monselice en Este

 

Deze morgen zijn we na het ontbijt naar Monselice gefietst. Het is niet ver en het is een vlakke rit, twee argumenten die me snel kunnen overtuigen.

Monselice is gekend als een middeleeuws stadje met hier en daar nog restanten van ommuringen. Er is ook de klim naar de villa Duodo. Onderweg kom je een muur met dwergbeeldjes tegen alsook een Santuario delle Sette Chiese ofte een weg met een hoop kapellen die naar die villa leidt. Best mooi te noemen. Ook de klim viel best mee.

In de namiddag fietsten we naar Este, een ander middeleeuws stadje, dat evenzeer ommuurd is, maar waar binnen de muren een park is aangelegd. Het stadje bezit eveneens als Monselice over een prettig plein met terrasjes. Onverwacht lijkt de lelijke basiliek gewijd aan St. Theresia aan de binnenkant over een mooi interieur te beschikken. Daarna wordt weer naar de camping gefietst. De optelsom van beide fietstochten bedraagt ongeveer 30 km.

Monselice – de “kapellekensbaan”

Monselice – de villa, waarvan sprake

Este – ommuurd

Het “fietselijk” bewijs geleverd … bij 34 graden. We zijn er nog fris uit hé!

24 juli Verona

 

Laten we het eerst eens over het weer hebben.

Wanneer je om 7 uur opstaat en het is 26 graden, dan is dat warm. Wanneer je om 9 uur in de auto zit naar Verona en in de auto lees je de buitentemperatuur 30 graden, dan is dat al heel warm. Wanneer je in Verona rondloopt en dan is het 36 graden, dan is dat té warm. Gelukkig koelt het om 18 uur af tot 34 graden en slapengaan lukt wanneer het binnen 26 graden wordt. We zeggen en schrijven dan 23 uur.  Volg je een beetje?

Enfin, we zouden het hebben over Verona. In één woord: mooi! Verona heeft voor mij heel veel mooie stadspleinen, mooie kerken (ik had gelukkig een sjaal bij! om op mijn blote schouders te leggen), maar helaas weinig Shakespearegevoel.

Dat er veel toeristen waren heeft me eigenlijk niet gestoord. Het viel al bij al mee.

Om het kort samen te vatten: het heeft iets van Rome (ik zei iets, niet veel) en iets van Venetië (ik zei … juist ja). Maar het pittoreske is er zeker, getuigen de foto’s.

Genieten mag ook wel eens. Deze schotel speciale kazen en hesp gecombineerd met dit lekkere brood met rozemarijn was best lekker. We deelden daarna de polenta met paardenstoverij en een portie risotto met asperges. Hierop teerden we de hele namiddag.

Na x-treden klimmen ben je niet alleen lichtjes buiten adem (zo goed is die conditie niet bij 36 graden) maar kun je vooral van het uitzicht genieten.

23 juli Banone

 

Deze rit naar Baone hebben we anders aangevat dan de gps ons voorstelde. We hadden de voorgestelde weg al eens met de auto afgelegd in het kader van de rondrit “Drei Zinnen”. Toen maakten we al de opmerking dat we deze weg zelfs niet met een mobilhome zagen zitten, laat staan met een caravan achter je aan.

Een ommetje naar Toblach gemaakt en zo de verbinding met de 51 gemaakt die minder voorzien is van haarspeldbochten. Achteraf echt een wijze beslissing. Op deze manier zijn we heel goed door de Dolomieten gereden richting Venetië. De rit duurde net geen 4 uren en dat was best te pruimen.Gelukkig maakten we op een stuk (betalende) autosnelweg ook nog eens vaart.

We waren al vóór 14 uuur op de camping. Geen grote plaats, maar dat is zeker hier niet prioritair. Het aantal bomen op de standplaats daarentegen wel. Het is nu half acht en de warmte in de caravan is niet te harden, buiten zitten we nog te zweten, zelfs al houden we ons zo stil mogelijk. 34 graden is 10 graden meer dan de vorige dagen en dat laat zich voelen. Loom worden is het gevolg.

Gelukkig maakt (onverwacht) een zwembadje veel goed. Je kunt er goed afkoelen.

Dit gezegd zijnde heeft deze  “agriturismo” weinig moderne voorzieningen, is het water gelimiteerd tot 30 l in de douche, is er geen internet voorhanden. Van de streek nog niets gezien, maar dat komt wel de volgende dagen.

Wel zitten er hier op de camping adhd-vliegen die me irriteren en ook de school (nee, geen vissen) krekels zingen lustig hun deuntje, zodat Erik genoodzaakt is zijn volumeknop hoger te zetten.

Wordt vervolgd…

22 juli Toblach–Kreuzbergpass (Monte Croce)

 

De dag werd in twee gedeeld: de voormiddag werd gewijd aan het observeren van Toblach vanuit de lucht. Zo kon Erik nog eens zijn hobby beoefenen. Het is immers niet makkelijk om een plaats te vinden die vrij van elektriciteitskabels is en waar het vliegtuigje makkelijk kan opstijgen en landen. Zo’n plaats vonden we naast het militair vliegveld, ironisch genoeg.

Daarna weer boodschappen gedaan, want morgenochtend vertrekken we alweer richting zuiden en dan wil je voorbereid zijn. Soms is het bij aankomst zoeken naar eten en drinken. Zo kan dat vermeden worden.

In de namiddag wilden we toch de wandelroute (of één ervan) uitproberen die vanuit de camping vertrekt. We wandelden tot 1636 m (het hoogste punt van de Kreuzbergpas). Niet lachen, we startten op 1500 m hoogte. Maar goed, het was fijn wandelen.

Nadien heeft Erik alles in gereedheid gebracht om morgenochtend verder te reizen.

21 juli Toblach–Sexten

 

De titel geeft de afstand weer van de fietstocht van vandaag. De heenafstand bedroeg 15 km en om te klimmen is dat meer dan genoeg. Gelukkig zoekt Erik altijd een route uit die maakt dat de heenrit veel rustiger verloopt.

Omdat we (lees: ik) geen echte sporters zijn voel je die 30 km in de poep, been- en armspieren. Dan maar denken dat je er vooral de lunch mee verteert .

Een kleine impressie wordt weergegeven door het filmpje. Geniet je even mee?

20 juli Innichen en Toblach

 

De dag begon met een stralende zon en dat om 8 uur al! Geen mist, geen regen, superblauwe hemel! Na de douche en het ontbijt de ligzetels buiten gezet en dan maar genieten… een hele voormiddag lang. ‘s Middags hebben een lekkere kalfsrollade buit gemaakt. Jaja, Erik maakt nog elke dag het eten klaar . Happy me! Afwassen doen we wel met zijn tweetjes .

Pas na 14 uur zijn we met de auto vertrokken naar Innichen. Eigenlijk is 14 uur nog te vroeg gezien de siësta hier tot 16 uur duurt. Maar enfin, dan maar kerken bezoeken om de tijd te vullen. Zoals te verwachten zijn die vooral in barokstijl.

Na 15 uur naar Toblach… ja, juist, opnieuw, niet voor een ijsje maar om een stuk Käsesachertorte op te peuzelen. De foto werd nadien genomen. De ondeugendheid van deze suikeraanval laat zich op onze snoeten zien, haha.

19 juli Sexten

 

Vandaag een “rondje Sextner Dolomiten” gereden. Gemakkelijk, de tocht startte van bij de camping. Na een halve nacht regen leek vanmorgen weer alles oké. Alleen was het wachten tot de mist van de bergen verdwenen was. Dat gebeurde om 10.30 uur en we waren klaar om de dag aan te vangen. Via de Kreuzbergpass reden we naar Auronzo. Zo bereikten via een kleine pas nabij Misurina de route naar de Drei Zinnen (Tre Cime in het Italiaans). Dit zijn drie bergtoppen, maar als je goed kijkt zijn het er wel vijf. ‘t Zouden geen Italianen zijn, of ze vroegen 22 euro om dichter bij deze bergtoppen te geraken. Maar toen we ze in hun schoonheid aanschouwden snapten we waarom. Het is elke cent waard. Er is zelfs een veilig en degelijk pad rondom zodat je ze van alle kanten kunt observeren. Aangezien het prijskaartje nogal aan de hoge kant was, dachten we verkeerdelijk dat er weinig volk zou zijn. Tja, fout dus! We hebben er wel 2 uren verbleven en hebben – al zeg ik het zelf- spectaculaire foto’s en Erik filmpjes kunnen schieten. Het weer bleef dreigend maar wat was de achtergrond dus heel mooi dramatisch. Ook qua temperatuur viel het op een hoogte van 2323 m hoog best mee: een fleeceje en dat was het! We hadden voor alle zekerheid de capes mee, maar hadden die niet nodig.

De rit ging daarna verder naar Toblach met een mooi meer en een fijn stadje. Dat moeten we apart nog een keertje verkennen. Toblach heeft een grotere supermarkt (naar Italiaanse normen) en dus hebben we maar snel inkopen voor vandaag en het weekend gedaan. De kip hebben we vandaag al in de oven klaargemaakt met puree, jammie.

Deze foto komt uit een filmpje over de Toblacher See.

Om de dag af te sluiten hebben we in het stadje Toblach in een gelateria onze eerste lekkere coupe ijs gegeten.

Ja, het is duidelijk vakantie!