Cruise Alaska 31 juli 2011

 

Vandaag meren we aan in Ketchikan. Ketchikan is een klein stadje dat van de buitenwereld zowat afgesloten is en daarom zijn broodwinning uit toerisme haalt. Een klein stadje dat vandaag alleen al 4 cruiseships verwelkomde.

Toen ik vanmorgen om 6 uur de gordijnen opentrok waren we al ter bestemming. Deze foto werd dan ook vanop ons balkon om die tijd genomen.

Wat iedereen en vooral de Ketchikaan zelf vandaag verrastte was de zon. Die hebben ze hier in geen tijden meer gezien en dat is dan ook het gespreksonderwerp van de dag. Trouwens, elke dag regent het een aantal uren in Ketchikan. Euh…vandaag nog geen gezien. Wel heel fris, hoor.

We bezochten er het Totem Heritage Park omdat daar geen replica’s of moderne totems te zien waren, maar de authentieke van de 19e eeuw (van de indianen dus).

Daarna gingen we naar de Tribal Hatchery en Eagle Center omdat we daar te zien kregen hoe de zalm van eitje tot vis gekweekt wordt alvorens weer vrij te laten. Zo blijft het visbestand in evenwicht. Twee gewonde witkoparenden worden er verzorgd. Eindelijk zien we die eens van dichtbij. In de Herring Creek konden we zien hoe de zalmen tegen stroom aan het zwemmen waren om dan eitjes te leggen en daarna te sterven. Dat is niet gezeverd hoe ze tegen de stroom moeten vechten.

We hebben deze Bald Eagles (zo heten ze hier) al meerdere keren in het wild zien vliegen. Ook de jongen, die geen witte kop hebben (dat hebben ze pas als ze minstens 4 jaar oud zijn) zijn mooi om te zien met hun bruin en wit gestipte “body”.

Deze blog wordt op ons balkon getypt met mijn handen op het klavier. Aan mijn rechterhand prijkt nu een ring met een klompje Alaskaans goud in zijn originele vorm (zonder versmelting). Tja, als dat geen souvenir is weet ik het niet meer.

Om de kast in huis verder aan te vullen hebben we een totempaal mee. Alleen was het even gokken of hij wel in de kast met souvenirs past, qua grootte weliswaar (haha).

Santé (we zijn café latte aan het drinken)! terwijl Erik de bald eagles aan het spotten is met zijn verrekijker en zijn camera. Zie je ons al zitten? Nee, op de onderstaande foto heeft het geen zin om ons te zoeken. We waren natuurlijk op de kade toen we deze namen.

Cruise Alaska 30 juli 2011

 

We lopen nog wat verloren op het schip. Er is van alles te doen en toch zijn we nog zoekende naar de gepaste formule voor ons.  In de loop van de dag volgden we zelfs twee danslessen. Is een superidee, ware het niet dat we alle twee enkel botten en sandalen op deze reis hebben ingepakt. De dansschoenen liggen natuurlijk nog in België. Moet wel een leuk “uitzicht” opgeleverd hebben: op een wiebelende zee op de 11e verdieping met de foute schoenen aan dansen. We waren wel de enigen die de pasjes snel onder de knie hadden. Tuurlijk vertelden we aan niemand dat we al drie jaar danslessen gevolgd hadden.

We willen vooral vanop ons balkon “iets” zien en vandaag zou dat de witkoparend moeten zijn, maar ik kan je verzekeren dat hij vanop het schip tot aan de rand van een eiland verdorie enkel met goede verrekijkers te zien is. Dus foto’s… euh … als je weet dat hij er op staat en je hebt veel tijd om te zoeken…. Ik belast jullie ogen daar niet mee.

Deze ochtend was er behoorlijk wat gewiebel op het schip, wat toch wel een licht gevoel van zeeziekte gaf. Maar gelukkig ging dat snel over, want het water lag er na een tweetal uren vlakker bij doordat we dichter bij land gingen varen.

Cruisen…

Het grote gevaar van cruisen is dat je de dag door aan eten kunt geraken en dat de buffetten veel te lang zijn. Resultaat: je eet veel meer dan anders, zelfs heb je alles goed gepland. Doordat we een drankforfait betaalden, drink je ook meer: vooral dan de speciale koffies die weer niet al te goed door te maag te verdragen zijn.Maar ook hier geldt de regel, al doende leert men.

Je merkt dat cruisen een ander ritme in zich heeft en dat we ons nog aan het aanpassen zijn.

Morgenochtend meert het schip voor het eerst aan om 7.00 uur en varen we al weer verder om 15.00 uur. Maar eerst moeten we nog onze klok een uurtje terugzetten.

We hebben in Ketchikan geen excursies geboekt en we zijn van plan om alles te voet te bezoeken. We zien wel. Sommige excursies die aangeboden worden, lijken echt wel op diegene die we al geboekt hebben voor het derde luik van deze reis: de rondreis in Alaska. We houden het nu dus simpel en bezoeken het stadje op ons eentje.

Veel foto’s van de dag hoef je niet te verwachten. We voeren op zee en behalve links en rechts de eilanden met massa’s dennenbomen hebben we behalve water niet veel gezien.

Morgen zeker meer. Weerbericht voor morgen: min. 8 gr – max 14 gr – 50 prct kans op regen. We nemen zelfs onze handschoenen mee :) You never know!

Cruise Alaska 29 juli 2011

 

Toch een beetje een stressy ochtend geweest. We hebben lekker uitgeslapen in ons supergoede hotel in Vancouver en met een beetje pijn in ons hart de stad moeten achterlaten. We hoorden vandaag toch al twee keer dat het zeer zelden gebeurt dat een cruise de haven van Vancouver kan verlaten terwijl de zon schijnt. Lucky bastards, zijn we toch.

We waren eigenlijk best wel zenuwachtig hoe het inschepen eraan toe zou gaan en achteraf gezien viel alles best mee, ware het niet dat één van de grote koffers maar ter bestemming van onze stateroom was, toen we al een uur aan het varen waren. Maar goed, bagage volledig in ons bezit.

 

Een verrassing bleek toch wel dat we onmiddellijk na het inschepen al aan een lunchbuffet konden aanschuiven. Niet dat we honger hadden, want we hadden zelf al een lunch (salade gekocht) gegeten voor we aan boord gingen. Maar een bord vers fruit gaat er altijd in.

Om 13 uur mochten we naar onze kamer (=stateroom) met balkon op de negende verdieping, jaja. Dat blijkt toch wel een voltreffer. Die is vrij ruim: zowel de kamer als het balkon. We merken nu al het belang van een balkon. Je hebt er de privacy = je loopt niet tussen de andere gasten (en we zijn met 2 000 man op dit schip). En je kunt er mooie foto’s maken. Nadien de zonsondergang ook gefotografeerd.

Vanavond hebben we ons omgekleed om naar het diner te gaan. Het eten wordt je aan tafel gebracht. Het leuke is dat je toch nog kunt kiezen (beperkte keuze weliswaar, of wat dacht je?) wat je eet als voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. We vonden het lekker en best meer dan genoeg. Erik had zelfs uitzicht op het achtersteven van de boot en daardoor ook op het land dat we achter ons lieten. De zon scheen op het water!

We zijn naar het aanbod (in voorstellingvorm) van de shows op deze cruise gaan kijken.

Het is nu 22.30 uur en Erik zit nog steeds op het balkon (korte mouw nota bene).

PS: het is wel effen wennen aan de luxe hier aan boord. Ergens moet het op de Titanic ook zo aangevoeld hebben. Maar nu veiliger, hopen we dan! Dit is een resort dat ondertussen vaart.

Slaap wel en tot morgen! Blijf lezen, want wanneer je dit leest zijn we alweer een paar dagen verder, want ook morgen 30 juli zitten we een hele dag op zee en meren we niet aan.

Canada 28 juli 2011

 

Laatste dag (of toch bijna) in Canada, Vancouver. Vancouver ligt aan alle kanten omgeven door water. Het mooie van dit verhaal is dat je ook langs het water kunt wandelen en fietsen. Het grootste deel hebben we vandaag  op deze manier verkend. Doordat we Stanley Park al hadden afgewandeld lieten we dat park nu links liggen, want er waren nog paden genoeg  die we niet betreden hadden. Toch konden we vanavond zeggen dat we daarvan nu een groot deel te voet gedaan hebben, alvast zo’n 15 km.

Hieronder vind je enkele foto’s tijdens onze dag in Vancouver: een nette en heel aangename stad waar je gerust meerdere dagen kunt verblijven.

OPGELET: morgen om 12.30 uur checken we in voor de cruise. De boot vertrekt om 16.30 uur. Doordat een internetverbinding aan boord snel 70 dollar  kost, zullen we de blog maar sporadisch publiceren. Elke dag wordt ondertussen netjes bijgehouden, wat betekent dat je zo nu en dan een aantal dagen per keer zult kunnen lezen. We hopen om  in de verschillende havens waar het schip aanmeert te kunnen publiceren. Tot gauw!

Canada 27 juni 2011

 

Vanmorgen verlieten we Hope om 9.30 uur, want deze laatste dag van de rondreis Canada zouden we wel kunnen vullen.

Onze eerste stop diende om de 5e hoogste waterval van Canada te bewonderen: de Bridal Falls. Ze zijn wel 112 meter hoog. Alleen jammer dat je de volle hoogte niet echt ervaart eens je dicht bij de waterval bent. Maar hij valt heel zacht en steeds breder uit naar de voet van de waterval. De tocht ernaartoe toonde ons een bos waar alle bomen met mos begroeid waren en aan hun voeten leken de varens net uitgezaaid. Dat gaf een heel “groen” gevoel.

Om het groen te houden reden we naar Minter Gardens. Ergens lijkt die tuin wel op de Butchart Gardens in Victoria. Maar eigenlijk zijn deze thematuinen door hun kleinschaligheid juist lieflijker en romantischer.

Na de buffet lunch zijn we naar Fort Langley gereden om terug in het verleden te stappen ten tijde van de pioniers, om en bij 1860. Zo’n fort diende vooral als handelspost om zaken van en naar Londen te verschepen o.a. dierenvellen die in Europa heel gegeerd waren. Tja, een beetje een “Bokrijkgevoel” kregen we bij dit openluchtmuseum. Toch eens een afwisseling in het programma en ondertussen begrijp je beter hoe Canada “ontstaan” is.

Dan zijn we doorgereden naar Vancouver, hebben we incheckt en zijn we de auto gaan inleveren. Alles verliep vlekkeloos. Het weer in Vancouver was vanavond zo mooi (nog steeds 20°C) dat we besloten om een avondwandeling te maken tot aan de haven waar we binnen twee dagen zullen inchecken voor de cruise. We hebben echt van deze avond genoten: op een terrasje met een koffie naar de Vancouveraars gekeken die zich van hun werk naar huis haastten. Als kers op de taart (euh zonder taart) kreeg ik van Erik een handtas van Michael Kors cadeau (mooi gevierd die huwelijksverjaardag, vind je niet?).

We verblijven in hetzelfde hotel als toen we aan deze rondreis begonnen en dat bevalt ons uitstekend: dicht bij alles en nog wat (is ook Downtown natuurlijk).

Canada 26 juli 2011

 

De laatste twee dagen kozen we ervoor om niet direct naar de eindbestemming van de dag te rijden. We volgen het weerbericht op de voet en wanneer het weer op de eindbestemming slechter is dan van waar we vertrekken, blijven we zeker tot na de middag. Het was tot deze middag in Kelowna tot 20°C en niet aan het regenen. De keuze lag dus voor de hand. We zijn aan de rivier in Mission Creek Provincial Park gaan wandelen. Nadien konden we in het park (buiten!) picknicken. We kunnen je verzekeren dat er voor de tafels en banken “gevochten” werd. Het was leuk en heel relaxt.

Zoek de vogel in elke foto. Tip: elke foto één vogel en die ziet er telkens anders uit :)

Nadien verkenden we de omgeving, omdat we wisten dat Kelowna bekend stond voor zijn vele boomgaarden met diverse fruitsoorten, alsook de wijngaarden. Dat was wel eens fijn om daar tussen/door te rijden.

Omdat we nog een drietal uren te rijden hadden, vertrokken we om 14 uur. Inderdaad, hoe dichter de eindbestemming, hoe slechter het weer werd. Het werd zeer kil: 13°C en zwaar bewolkt. Dus hadden we deze morgen de juiste beslissing genomen .

In het hotel namen we onze tijd om alles wat in de auto (als leefruimte werd gebruikt) lag, volledig uitgemest en daarna herschikt werd in de grote valiezen. Tja, na een lange tijd heeft het één en ander al een vaste plaats in de auto gekregen. En morgen… ja, dan moet die terug ingeleverd worden, want dat deel van de rondreis zit er al op. Wel verblijven we nog twee nachten in Vancouver, waar we echt in het centrum zitten zodat onze voetjes ons weer van dienst zullen moeten zijn. Morgen hoor je hier meer over. Dan weet je of deze planning ook zo verlopen is.

Canada 25 juli 2011

 

Deze ochtend verlieten we Mount Revelstoke Park, maar niet zonder eerst naar het hoogtepunt van het park te rijden: Meadows in the sky. Daarvoor reden we 26 km in de bergen tot een hoogte van net geen 2000 meter. Daar hebben we een serieuze inspanning geleverd tijdens het bewandelen van de verschillende trails (routes die je te voet kunt doen). Maar wat een ervaring! We moesten regelmatig door de sneeuw om het pad te kunnen volgen om nadien de verbluffende uitzichten te mogen bewonderen. Dat konden we doordat het een uitzonderlijke open hemel was. Het was vrijwel onbewolkt en op die hoogte konden we in T-shirt rondlopen. Dat ging niet zomaar: eerst ons cm per cm inwrijven met Deet zodat de muggen geen zin meer hadden om ons te prikken.

Hieronder vind je enkele foto’s en enkele shots van de video. Wie de wandeling wil volgen kan de link naar google maps aanklikken. Geniet met ons mee!

Onvergetelijke wandeling (klik hier)

Uitzicht na de klim: alleen op het dak van de wereld?  En een grapje van Erik :)

Na de middag veranderde het weer snel, maar tegen die tijd hadden we het nationale park verlaten, richting Kelowna. Jammer dat we de hoge besneeuwde bergen achter ons moesten laten, maar op één of ander moment moeten we toch weer richting Vancouver rijden. Dit was dus onze eerste namiddag, zodat de cirkel binnen twee dagen rond is.

We hadden vanavond wat moeite om het hotel te vinden; ‘t is te zeggen: de gps vond het niet zo goed. Maar we hebben een suite die de regen die we ondertussen mochten ondervinden wat draaglijker maakte. Op ons terras toch nog kunnen genieten van het uitzicht op Lake Okanagan bij een lekkere fruitsalade (gekocht, natuurlijk of wat dacht je :) ).

Canada 24 juli 2011

 

Joepie, zon, zon en nog eens zon en dan halen we in de namiddag een nieuw record (maar nu met een maximum) van 30°C. Deze reis is er toch wel één van uitersten. Dit is de eerste dag dat we in T-shirt en short de weg op konden.

We reden naar Revelstoke en passeerden twee nationale parken: Glacier en Mount Revelstoke. Die staan volledig in het teken van de fauna. Mooie wilde bloemen tegen een bergachtige achtergrond bij een schitterend blauwe hemel. Wat wil een mens nog meer?

En wij zijn de getuigen van al dat moois!

 

Dit zijn foto’s die we tijdens onze avondwandeling maakten; na 18 uur en nog meer dan 25 graden. Super hé, zo’n dag!

 

Welverdiende rust en verkoeling na deze gevulde zonnige zondag.

Canada 23 juli 2011

 

Omdat ik niet steeds mag zeuren over het weer, vraagt Erik uitdrukkelijk om te vermelden dat het vandaag in Golden tot 26°C was. In het dal, wel te verstaan. Waar waren wij? Juist, in de bergen. Wij moesten het stellen met de helft van die graden.

Vandaag hebben we Yoho als nationaal park bezocht met daarin een paar hoogtepunten. De Wapta Falls, een waterval (inderdaad, de zoveelste) was na een vrij moeilijke wandeling te bereiken. Moeilijk, door het slecht begaanbare pad dat zeer modderrijk was.

Het resultaat van die wandeling zie je hieronder.

Getuige daarvan: zie foto hieronder (en die viel op dat moment nog mee, want we moesten nog aan de tweede wandeling beginnen haha).

Eerst gingen we nog kijken hoe een waterval zich een weg baande onder een natuurlijke brug.

Onderweg liet een zwarte beer zich zien.

Later op de namiddag werd het 13°C, maar met nu en dan een zonnetje. Dat was heel fijn omdat we dan een volledig meer (Emerald Lake) te voet verkend hebben. Een supermooie ervaring met veel verschillende bloemen en vogels. Een aanrader als je een keertje in de buurt bent.

In totaal hadden we vandaag al 12 km wandelen achter de rug en we bepaalden om terug naar het dal te keren. Ja, waar het warmer was. Foto’s hieronder zijn van onderweg.

Zo warm zelfs dat we buiten konden dineren. Even meegenieten?