Alaska 15 augustus

 

Eigenlijk zien wij dit als onze laatste dag, want morgen is gewoon een dag waar we van Chitina naar Anchorage rijden om er te slapen en nadien het vliegtuig te nemen.

Wonder boven wonder en hoewel het er in Chitina bewolkt uitzag, was alles zonnig toen we met een bushplane (een watervliegtuig zonder wateronderstel haha) landden in Kennicott. De vliegtijd van 30 minuten was zo om, want we zagen spectaculaire beelden van het nationale park.

Kennicott is een verlaten mijnstad. Tot in 1937 werd er naar koper gezocht. De mijn werd gebouwd met materialen die per boot aangevoerd werden , want toen lag de spoorweg er nog niet. Een van die stoomboten was de Chitina. Vandaar de naam van het dorp waar wij overnachten. De trein kwam er pas in 1911 of zo. Trouwens, de weg naar Kennicott (als je niet vliegt) loopt precies waar de trein toen liep.

In Kennicott hebben we met een gids de weg naar de gletsjer, de wandeltocht op de gletsjer en de weg terug (zo’n dkke 11 km) gemaakt. Het was best wel pittig. We hadden tijdens het wandelen een hoogteverschil van 100 m te overbruggen over steenrotsen.

Daarna werden onze voeten met crampons getuigd. Dat zijn metalen onderschoenen met pinnen die zich in het ijs kunnen vasthechten. Tja, en dan vertrokken we. Persoonlijk had ik het niet zo makkelijk met het ijswandelen, want de ondergrond is met  bulten van ongeveer 20 cm hoog of meer, bezaaid, met daartussen kleine waterloopjes of waterige  ondergrond. Erik liep er vrij rustig op en het was net of hij liep op een geasfalteerde weg. Maar dit met zo’n zonnig weer kunnen meemaken blijft uitzonderlijk. We hebben op het ijs gepicknickt!  Qua x-factor kan dat tellen hé.

Tja, als een ander een foto van ons beiden neemt, kijkt die niet of de omgeving daar “klaar” voor is. De storende factoren staan dus ook op deze foto. Deze foto werd genomen aan de voet van de gletsjer.

 

 

Een gids die we op de gletsjer tegenkwamen, vond het weer zo uitzonderlijk mooi (het was 18 graden warm buiten) dat hij in een waterpoel (1 C°) op de gletsjer in het water dook. Wij keken toe en namen foto’s of wat dacht je?

Nadien bezochten we het dorpje dat “afgesloten"” van de wereld ligt: McCarthy. Het wordt omschreven als “het einde van de wereld”, want op de brug die het dorp met de rest van de wereld verbindt, kan geen auto over. Het stadje is bewoond door een aantal artiesten. Sommige eigendommen zagen er ook onbewoond of verlaten uit.

Let op de toestand van de straat!

Tijdens de terugvlucht…. Op deze brug wandelden we gisteren en nu zien we alles vanuit de lucht. Ain’t that cool?