3 en 4 augustus 2010: Sequoia park

De rit naar Sequoia National Park was lang en ook de natuur kon wel eens te lang te veel van hetzelfde zijn.  De kilometerlange Mojavewoestijn bleef maar duren totdat we zo’n kleine 100 km van het park waren.  De overgang was zo plots. Opeens zagen we plantages en plantages met citrusvruchten, druiven, dadels en olijven. Zoveel hadden we er nog nooit bij elkaar gezien.

De eerste avond is er van bezoeken niet veel meer in huis gekomen, want ondanks het lange rijden bleken we toch te moe om nog iets uit te voeren.  De hotelkamer was een totaal verschil met Vegas, maar achteraf bekeken het beste wat Three Rivers te bieden heeft.  Dus slikken we onze commentaar maar snel in.
Vandaag hebben we dan eindelijk de sequoia’s gezien.  We hebben zowat 1/4 van het park bezocht, maar wellicht het mooiste deel.


We maakten vooral een wandeling tussen de 2000-jaar oude bomen.  Dit is de beste manier om aan te voelen hoe groots die bomen wel zijn.  Je voelt je heel nietig bij zo’n mastodont.

 


Wat we niet verwacht hadden, gebeurde vandaag (eindelijk). Op ons pad kwamen we zwarte beren tegen. Het zal je misschien verbazen, maar zwarte beren zijn niet altijd zwart.  Een deel van de zwarte beren zijn kaneelbruin. Het voelt heel raar aan zo dicht bij het beest te zijn en we hielden ons dan ook zo stil mogelijk en gingen toch onbewust wat verder achteruit. Maar de ervaring met de beren (we hebben er twee gezien) maakte nog meer indruk dan de fantastische bomen.
Dat maakt dat we van de rest van het park niet veel meer gezien hebben.  We gaan er dus maar van uit dat alle sequoia’s maar een beetje op elkaar lijken.  En geef toe, zwarte beren (en geen grizzly’s zoals in Yellowstone) kom je niet overal tegen; en al zeker niet op zo’n 50 meter van je verwijderd. Een ware belevenis.  Maar wat zeggen woorden als je het met beelden kunt zeggen?