1 en 2 augustus 2010: Las Vegas

Twee dagen in de speeltuin van de volwassenen gelogeerd.  Uit sentimentele redenen verbleven we in The Venetian, een hotel aan de strip. Twee jaar geleden vierden we onze huwelijksreis in Venetië.  Zo was de locatie uit puur sentiment gekozen.  Het moet gezegd: het hotel is mooi, een replica durven we dit niet te noemen, maar toch werd met oog voor detail zo goed mogelijk de sfeer en de gebouwen nagebootst.

Zo kom je de stad binnen, vanuit de woestijn doemt de stad voor je op.

 

De Rialtobrug (buiten aan het hotel) en de gondeliers binnen in het hotel laverend tussen restaurantjes en chique boetieks.

 

Vanop de straat word je via een roltrap ons hotel binnengelokt.

Het blijft een openbaring om te zien wat een kapitaal er in zo’n hotels gestoken is, maar vooral hoeveel geld een gemiddelde toerist in het hotel steekt.  Het is verrassend om te zien met welk groot gemak de groene bankbiljetten in gleuven van de machines in het casino verdwijnen. Het aantal gasten dat zo’n hotel kan bevatten is vaak over de 6 000, dus reken en tel even mee hoeveel gasten er zo kunnen verblijven en hoeveel centen ze achterlaten aan gokken, merchandising, vertier, drank, eten, shows (sommigen zelfs aan escortes, want de reclame die daarvoor gemaakt wordt, is schandalig).

Resultaat: je moet het eens gezien hebben, maar het is en blijft een vermoeiende bezigheid.  Ik heb het dan vooral over het binnen gluren bij de hotels.  Denk niet te snel: ach, dat hotel is maar twee hotels van het onze verwijderd, want een hotel kan vaak zo groot als onze woonwijk in Waregem zijn. Dus, voor je het week heb je enkele gokkilometers in de voetzolen zitten.

Maar gelukkig maakt onze suite veel goed: een salon met 6 zetplaatsen, een talel met 3 zitplaatsen, een bureau met 1 zitplaats, drie wandtv’s (jaja, zelfs één in onze badkamer).  Uitrusten zal dus geen probleem zijn hé.

We skippen morgen Death Valley en rijden via de kortste weg naar Sequoia Nationaal Park.