29 juli 2010: Capitol Reef

Hoewel we veel km’s achter de kiezen hadden, hebben we toch dat niet zo ervaren.  Wellicht zitten de Sheratonbedden van vorige nacht daar voor iets tussen.  Ondanks de grote afstand konden we al om 14 uur inchecken. We kregen een upgrade naar een suite omdat we onze huwelijksverjaardag te vieren hadden (een mens kan maar proberen hé, trouwens zo ver van de waarheid is dat nu ook weer niet; slechts een luttele week te vroeg :) ).  Wat kun je meer verwachten: een salon, mini-keuken, bad met bubbels, een terras met view (ja hoor, de bergen kijken ook naar ons terwijl we deze blog aan het schrijven zijn.

Capitol Reef is een voorloper of uitloper (het is maar hoe je het bekijkt) van de Grand Canyon en je merkt het ook heel goed aan de structuur van de lagen van de gesteenten, die dezelfde kleuren vertonen.

Omdat de streek voor ons dan ook niet zo verschrikkelijk nieuw was, hebben we een hiking op het programma gezet.  Het leek niet zo’n erg lange tocht.  De beschrijving had het over 2 mijlen of 3.2 km wandelen, maar wie we maar op de tocht tegenkwamen had het smalend over “Utah”-mijlen, m.a.w. de tocht duurde meer dan 2 uren (klimmen, over rotsen klauteren). Maar dit zou eerder een lastig karwei geweest zijn, ware het niet dat we ons te pletter gelachen hebben, vooral met de gekke uitspattingen die Erik zich veroorloofde. Als een tiener klom en kroop hij in allerlei spelonken. Enfin, je ziet de foto’s wel.

Het uiteindelijke doel van de lange tocht zie je hieronder.

In diezelfde namiddag zijn we nog vruchten gaan plukken, die je per gewicht in eer en geweten betaalde.  Fun verzekerd, behalve Erik die ook hieraan weer allergische trekjes vertoonde.

Dit was ons dagjverslagje.  Morgen zul je misschien op je honger zitten, want het internet in Bryce wordt per minuut aangerekend.