24 juli 2010: Moab

Onder een stralende zon vertrokken naar Moab.  Moab op zich is een klein stadje net voor het Arches National Park. Vandaag veranderde het landschap voortdurend.  We reden eerst door een agrarisch gebied (in Colorado): voor het eerst zagen we Amerikaanse boeren die hun land ferm aan het besproeien waren.  Ook de huizen zagen er verzorgder uit. Onderweg zagen we campers van alle slag: vooral van het grote type.  En wij maar denken dat we een grote caravan hebben…

Even later geen spoor van boeren, of mensen in het algemeen, want we reden langs Canyons National Park (in de staat Utah). Het verschil in landschap kon niet verder uiteen liggen.  Dit nationale park deden we niet aan.  Een mens moet immers keuzes maken en de laatste dagen hadden we toch al ons deel canyons aan ons voorbij zien komen.

Na een stevige lunch in een steak house kwamen we in Moab een uur te vroeg aan, want het uur van inchecken is hier meestal 15 uur. Onze kamer was gelukkig net gepoetst en we konden dus blijven.  Die extra tijd hebben we te baat genomen om onze kleren te wassen (nee, niet met de hand, maar ze hadden hier machines). Tijdens de werktijd van de wasmachine hebben we het zwembad snel uitgeprobeerd, want echt zwemmen doen we niet.  Het was een fijne verfrissing, omdat het hier tot 18 uur nog boven de 35°C is. Overdag halen we temperaturen die makkelijk de 40°C overstijgen. En dat laat zich wel voelen als je fysiek enkele bergen denkt te beklimmen.

De was hing in de auto te drogen aan een waslijntje dat “ingenieur” Erik bedacht had. De rest hing aan een droogparapluutje te drogen aan de ventilator of in de douche.  Je zou het allemaal eens moeten zien: ik zei het vroeger al: we kamperen vaak in onze grote kamers.  En ook de auto lijkt soms meer op een camper dan op een personenwagen.

Enfin, na de was en de plas zijn we naar het Arches park gereden en daar hebben we drie uren vertoefd om de natuurgemaakte bogen te bewonderen.  Dat dit toch fysiek niet om te lachen is bij 40°C kan ik je verzekeren.  Niet alle bogen liggen netjes langs de weg verspreid. Ook de muurtekeningen hebben we voor het eerst gezien: ze dateren van ongeveer 1650  na Chr. en zijn door indianen gemaakt.  We vonden dat ze heel goed bewaard gebleven waren.  Uiteindelijk hebben we ook de zon in het park zien ondergaan.  Op zich vinden we dit een heel mooi moment van de dag: de meeste mensen hebben dan het park verlaten en de kleuren zijn schitterend (euh voor Erik iets minder evident natuurlijk, maar hij heeft dat dan” van horen zeggen”).

 

 

 

 

 

 

Erik en Martine in het land der dieren (juist: Erik zit links haha).

Erik aan onze toekomstige vakantiewoning in het park. Authentiek toch?

 

Het hotel is schitterend gelegen, met uitzicht op een van die bergen en de kamers zijn heel groot (twee dubbele bedden en dat is niet een eerste keer), met een salontje  erbij. Hoewel dit niet van het grootste belang op zo’n reis is, is het wel fijn om onze “oude” (euhum) ledematen te laten rusten. Een oase van rust en (luidruchtige) airco!