Gisteren verbleven we op een ecocamping en dat mag je zeer letterlijk nemen: je verblijft bij een boer en inderdaad, die heeft geen internet. Wel waren alle voorzieningen voor heel jonge gezinnen aanwezig. Die deden voor ons niets ter zake. We hadden er een grote plaats en voor één nacht zijn we niet zo kieskeurig.
Alleen duurde de rit naar Oberteuringen langer dan verwacht. We waren tijdig vertrokken, daar niet van, totdat… ik plots een geluid hoorde dat niet normaal was. Ik herkende het geluid (van vroeger). Het was duidelijk een klapband. De linkerband van de caravan had het begeven. Het leek pas heel duidelijk toen we al 700 m verder waren en we de caravan van de weg konden af rijden. Op dat moment konden we ook de schade opmeten. Laat ons beginnen met het goede nieuws: wij zijn ongedeerd, ook aan de auto geen mankementen en we hebben geen derden geraakt.
Het minder goede nieuws: de sierlijst boven het wiel was kapot, de mover hing er maar wezenloos bij en we stonden op de velg. Van de band bleef haast niets over.
Hoe is dit kunnen gebeuren? Daar hebben ook onze hersenen op gepijnigd. We waren al van plan om volgend jaar nieuwe banden te leggen, maar bij nader toezien bleken die al ouder dan gedacht. En dat is gevaarlijk. Maar hierover zeuren is louter tijdverlies.
Tijdens deze crisissituatie was er veel koelbloedigheid nodig om helder na te denken hoe het nu verder moest. De krik die bij de caravan hoorde, kon niet onder het chassis omdat de caravan al steunde op de blote velg; de krik van de auto hebben we (Erik) kapot gewrongen.
Enfin, om niet in detail te treden heeft het vernuft van Erik het overwonnen met hulpstukken als stukjes hout, balken, etc. om die caravan toch maar de hoogte in te krijgen. GELUKT! en nu nog de velg er af halen en de reserveband er terug op leggen.
Na anderhalf uur sukkelen en meer onder de caravan gelegen dan ernaast heeft Erik de klus kunnen klaren en zijn we verder de laatste 150 km gereden, met een bang hartje, dat wel.
Onderweg bleven we zoeken naar een bandencentrale . Diezelfde dag nog één gevonden die voor ons twee banden en een velg kon bestellen. De volgende dag zou die geleverd worden.
Op de camping was het de volgende dag wachten op een telefoontje van de bandencentrale die ons om 10 verwittigde.
Om 12 uur had Erik de twee banden opnieuw gemonteerd en konden we de reis verder zetten. Het Zwarte Woud, de Bodensee; Vorarlberg (Oostenrijk) lieten we achter ons en we reden over de Reschenpas naar Glurns (Italië).
16 uur en we konden de caravan het terrein oprijden – tuurlijk, want de mover werkt niet! – en alles voor de volgende 7 nachten klaarmaken om het ons gezellig te maken.
Ondertussen zitten we bij een biertje deze blog te schrijven, netjes gewassen en de zorgen achter ons gelaten.
Voor wie zich verder zorgen zou maken, we hebben op de wagen al nieuwe banden liggen 
.
Deze camping in Glurns is super. Het uitzicht is een echte wow-factor. Het sanitair verdient 11/10: zo proper en mooi is het !
Het weer valt reuzemee: 28°C. Ja, we merken aan alles dat dit een thuiskomen is. Zuid-Tirol heeft toch een plaatsje apart in ons hart !
