Zoals aangegeven zou deze dag weer onstabiel qua weer zijn en die weersvoorspelling leek te kloppen.
Maar goed, ik mag niet op de feiten vooruit lopen. We zijn deze voormiddag nog met de fiets naar Merano gefietst. Merano is zo wondermooi en ik reken het zeker bij de mooiste zuiderse steden.
Het straalt “mediterannee” uit, als je snapt wat ik bedoel. Het is er altijd een feest aan toeristen die ijsjes kopen, aan wandelaars die de winter- en zomerpromenade afslenteren.
De zon schijnt en we bewandelen beide promenades, netjes onderbroken door een lunch (in hetzelfde restaurant als vorig jaar). Alles gaat prima: ik heb al een paar dagen totaal geen last van mijn achillespees en daar profiteer ik nu van. Ik voel me zo goed in mijn vel dat ik mijn dagen vooral met wandelen en fietsen wil vullen. En dat is me/ons vandaag gegund.
We eten na het wandelen een ijsje en zien het weer omslaan. Er ontstaan donkere wolken voor de zon en ook de bergen raken gehuld in een donker jasje. Er steekt een felle wind op. Tja, dan is de conclusie snel gevallen. We moeten terug naar Naturno. Dat is een rit van ongeveer 17 km met felle tegenwind en regen in het vooruitzicht. Daarenboven moeten we 8 haarspeldbochten overwinnen (wat me dit jaar gelukt is! – wat een feest! Vorig jaar was mijn fiets op die plaats een “draag”fiets…euheum). Tussenin schuilen we een tweetal keer en een derde keer hullen we ons in onze poncho’s en fietsen we als voorbijflitsende tenten richting camping. Als licht verzopen katten geraken we er. De regen die nadien nog valt is nog een pak erger dan tijdens de rit. We kleden ons warmpjes om, maar we zijn vooral blij met de prestaties die we deze dag geleverd hebben !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten