16 augustus Waregem

Vandaag terug naar huis. Hopelijk verloopt alles vlot zonder tegenslagen.

Goed thuisgekomen rond 18.30u.

14 augustus Hammelbach

Goed aangekomen, en terug tussen de Nederlanders.
Mooie nazomer hier, genietend van de avondzon.
Mooie grote standplaats.
Een aanrader om de vakantie af te sluiten.
Aan alle mensen die op onze reis zijn tegengekomen wensen we een behouden terugreis, aan alle anderen kunnen we allen maar zeggen dat het weer eens fantastisch was.

13 augustus Hohenstadt

 

We zijn veilig en goed aangekomen in Hohenstadt, een dorp in het midden van … niets eigenlijk. Bij nader inzien hebben we hier maar 1 nacht geboekt, en niet twee zoals wij dachten. De volgende stop, Hammelbach, daarentegen 2. Tja, dat is om het moeilijk te maken hé .

Nee, nee, nee… ik kan echt niet wennen aan die lage temperaturen. Het is nu 19 uur (we waren hier wel een paar uurtjes eerder) en we zitten binnen en het elektrisch vuurtje staat al klaar. De nachten kunnen tot 6 graden zakken. Het was bij aankomst 17 graden, amai, wat is me dat koud.

Deze ochtend zijn we vertrokken met zomerse kledij aan, zonder mouwen en met een zonnebril getooid, maar helaas… Bij het oversteken van de grens met Oostenrijk hadden we het al bekeken. Het regende de hele weg door Oostenrijk (of toch zo goed als de hele tijd) en de gemiddelde temperatuur steeg niet boven de 15 graden.

Gelukkig beterde het weer in Duitsland; t.t.z. het regende niet meer. Maar nee, dit is niet wat je van een vakantiedag wilt.

Na een weekje Nederlanders (gezellige lui) als buur staan we nu naast allemaal caravans en hun bewoners (die samen horen) uit Engeland en het enige wat ze kunnen is zuipen. Amai, het verschil met deze morgen kon niet groter.

Maar morgen zijn we hier weg.

ps: de douches zijn ver weg… en ik heb nog steeds spierpijn….

11 augustus Texelbahn

 

Het beloofde een schitterende dag te worden: zonnetje, geen wolken aan de lucht. Dus vertrokken maar naar de Texelbahn, een kabelbaan die je op ongeveer 1500 meter brengt; dat is zowat een dikke 900 meter boven onze camping. De naam van de kabelbaan komt van de Texelgruppe, een bergketen hier vlakbij. De belangstelling was heel groot om naar boven de lift te nemen en we moesten aanschuiven, omdat het zondag was? omdat er vandaag net een korting gold op heen-en-weer-tickets? Wie zal het zeggen?

Om 11 uur konden we aan onze wandeltocht beginnen. Het idee lijkt/leek simpel: je neemt de kabelbaan naar omhoog en wandelt de hele afstand gewoon naar beneden. Op zich is dat simpel, maar het uren na elkaar dalen vermoeit spieren waarvan je het bestaan niet kende (in mijn geval toch). Gelukkig stopten we voldoende en ook nog eens om te lunchen in zo’n gasthaus onderweg. Daar was het trouwens lekker en niet duur en daardoor wellicht ook heel druk.

Om 16.45 uur kwamen we weer aan aan het beginpunt. Nu nog eens wandelen naar de auto, alsof we nog niet genoeg kilometers in de benen hadden .

Van alle wandelingen die we deden, is deze duidelijk de beste, de mooiste onder de goede weersomstandigheden. We kregen veel mooie uitzichten cadeau en nog eens waterval bovenop.

9 augustus Merano

 

Zoals aangegeven zou deze dag weer onstabiel qua weer zijn en die weersvoorspelling leek te kloppen.

Maar goed, ik mag niet op de feiten vooruit lopen. We zijn deze voormiddag nog met de fiets naar Merano gefietst. Merano is zo wondermooi en ik reken het zeker bij de mooiste zuiderse steden.

Het straalt “mediterannee” uit, als je snapt wat ik bedoel. Het is er altijd een feest aan toeristen die ijsjes kopen, aan wandelaars die de winter- en zomerpromenade afslenteren.

De zon schijnt en we bewandelen beide promenades, netjes onderbroken door een lunch (in hetzelfde restaurant als vorig jaar). Alles gaat prima: ik heb al een paar dagen totaal geen last van mijn achillespees en daar profiteer ik nu van. Ik voel me zo goed in mijn vel dat ik mijn dagen vooral met wandelen en fietsen wil vullen. En dat is me/ons vandaag gegund.

We eten na het wandelen een ijsje en zien het weer omslaan. Er ontstaan donkere wolken voor de zon en ook de bergen raken gehuld in een donker jasje. Er steekt een felle wind op. Tja, dan is de conclusie snel gevallen. We moeten terug naar Naturno. Dat is een rit van ongeveer 17 km met felle tegenwind en regen in het vooruitzicht. Daarenboven moeten we 8 haarspeldbochten overwinnen (wat me dit jaar gelukt is! – wat een feest! Vorig jaar was mijn fiets op die plaats een “draag”fiets…euheum). Tussenin schuilen we een tweetal keer en een derde keer hullen we ons in onze poncho’s en fietsen we als voorbijflitsende tenten richting camping. Als licht verzopen katten geraken we er. De regen die nadien nog valt is nog een pak erger dan tijdens de rit. We kleden ons warmpjes om, maar we zijn vooral blij met de prestaties die we deze dag geleverd hebben !

 

8 augustus Naturns

 

Deze dag staat in het teken van onze vijfde huwelijksverjaardag. Vanmorgen zijn we broodjes gaan halen (croissantjes en zo). Gecombineerd met broodjes en zachtgekookte eitjes lusten we dit wel.

In de voormiddag zijn we naar Schlanders gefietst en daarna hebben we geluncht in Latsch. Dat deden we in Latsch omdat we er van vorig jaar een goed restaurant kenden. Daarna zijn we weer verder gefietst, richting Martell, maar eigenlijk zijn we pas tot op het einde van het dorp Morter gereden. Reden: de hellingsgraad. Op zich lijkt dit onbeduidend nieuws, maar vorig jaar is me dat helemaal niet gelukt, nog niet eens tot een derde van die afstand. Resultaat: ik ben heel trots op mezelf.

Onderweg worden de appelbomen “gespritzt”, en dat zullen we gevoeld hebben .

De hele tocht besloeg toch 52 km en dat kan dan ook weer tellen, vinden we. Vooral het weer blijft onstabiel en dreigend en door deze omstandigheid lijken we nog sneller “thuis” te raken dan anders. Ook morgen mogen we geen zonnig weer verwachten en we hopen op weinig regen.

Na halfvier zijn we nog naar het dorp gewandeld om op een terrasje een ijsbeker te nemen. Gezellig!

Als afsluiter zijn we nog even binnen gaan zien in het Prokulus-kerkje van de 7e eeuw met de oudste fresco’s van Duitstalig gebied in Europa.

Of wat er nog van overblijft…

Het is nog steeds zwaar bewolkt en onder de luifel, beschut van wind en regen met voldoende hapjes is de sfeer nog even vrolijk!

7 augustus Naturns

 

Met de kabelbaan Unterstell zijn we deze voormiddag naar 1300 meter gebracht. Van daar was het nog een uur klimmen om op de Meraner Höhenweg te geraken. We hebben daar een deeltje van gewandeld. Om dik 11 uur begon het lichtjes te regenen. Met enkele regendruppels als decor hebben we onze lunch (snel) opgegeten en de terugtocht aangevangen. In de bergen weet je immers niet of het erger wordt of niet en we hadden geen poncho’s bij. Toen we de kabelbaan bereikten, kwam er inderdaad een dikke vlaag regen voorbij, maar toen we bij de camping aankwamen, was de bui alweer over.

Het weer is een onstabiele factor: het is en blijft heel warm (meer dan 30 graden), maar er komen vaak dikke wolken aanzetten waarvan je het raden hebt wat er al dan niet uit zal vallen.

Vanavond zijn we nog naar het dorp gewandeld om te gaan luisteren naar Blues on the Street. Geluisterd, gedronken en terug gewandeld. Einde van de dag.

Morgen (heb ik gevraagd om…) krijg ik een speciaal ontbijt. Iemand moet dat halen en maken en daarvoor schakel ik Erik in (of wat dacht je?).

Maar …. morgen is een andere dag hé. Hieronder enkele impressies van de dag.

Aan de kleurenkwaliteit  van de foto merk je al hoe ‘zwoel’ de lucht is en hoe bewolkt het wordt. Deze foto is genomen op 1300 m hoogte en in het dal ligt Naturns. In het midden van de foto, boven de stad merk je een vierkantje (lap grond met daarop de caravans in rijtjes gerangschikt.

Dit is de detailfoto. Wij staan de eerste rij links op de tweede plaats. Naast onze rij loopt een weggetje en daarnaast zie je een veld met appelbomen.

Deze wandeltocht is duidelijk niet voor doetjes, maar met hulpstukken (de trekking poles) en veel wilskracht lukt het wel. Dit uitzicht is dan de beloning.

5 augustus Val Genova

 

Vandaag reikte ons oog verder dan Madonna di Campiglio, nl. tot in Carisolo. Niet dat die afstand zo ver uiteen ligt, maar je geraakt wel door eerst nog een aantal extra haarspeldbochten te nemen. Op zich hebben we het dorpje niet echt bezocht. We kwamen er voor het Parco Naturale Val Genova. Dit nationale park is in het bezit van een mooie waterval en langsheen een riviertje kun je er vele km’s klimmen.

Met mijn nieuwe Nordic Walking sticks gaat het me gelukkig stukken beter af dan de vorige keer. De extra steun kan ik best gebruiken en het belast minder mijn zwakke knieën en voeten. Dus geen geklaag of gezaag alhoewel de tocht niet altijd even makkelijk was. We zweetten als geen ander, maar het kader waarin we wandelen was zo mooi dat we dat er snel bijnamen.

Het filmpje en de foto’s vertellen meer dan woorden…

De cascade is 90 m hoog en de puntjes onderaan zijn mensen. Om maar een idee te geven…

Martine in actie!

Dit beeld dat Erik vanuit kikvorsperspectief filmt, moet ook nog in een filmpje terechtkomen!

4 augustus Osana

 

Het enige wat vandaag op het programma stond was een fietstocht naar Osana, zo’n 13 km van de camping verwijderd. Waarom niet verder? De moeilijkheidsgraad (stijgen dus) was niet zo direct haalbaar meer.

Onderweg, in een dorpje, was veel volk bijeengekomen, met een fanfare om daarna de mis bij te wonen. Geen idee waarover dat ging… maar er hingen in het dorp veel Italiaanse vlaggen…

3 augustus Madonna di Campiglio

 

Omdat het in het dal (780 m hoog) te warm zou worden (36 graden) besloten we om onze dag in de bergen door te brengen. We reden van Dimaro naar M.di Campiglio, dat deel uitmaakt van de Brenta-groep van de Dolomieten.

Vanuit dat stadje hebben we de kabelbaan genomen naar Pradalago, op een hoogte van 2100 m, waar het (maar) 26 graden warm was.

Het enige haalbare pad (qua moeilijkheidsgraad) leidde naar een meer en zou een uurtje wandelen zijn. Wat we niet wisten was dat we dat getal minstens maal twee moesten doen. Na twee uren sukkelen over stenen, rotsblokjes en zo… hadden we zo ver gedaald, maar nog steeds geen meer gezien. Omdat de klim terug minstens even heftig zou worden, besloten we maar wijselijk terug te keren. Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat ik de terugweg ferm onderschat had, of toch op zijn minst mijn eigen conditie. Bij het halen van de eindmeet, als je dat al zo kunt noemen, was ik op. Toegegeven, Erik was dat niet. Erik gedraagt zich als een jong veulen in de bergen, terwijl ik als een oude bomma sta te puffen en te zweten.

Hoe Erik zich er vlotjes een weg baande …

Of hoe ik het er sukkelend vanaf bracht…

Achteraf ben ik natuurlijk best trots op wat ik gedaan heb. Als vrouw ga je snel denken aan de calorieverbranding en de extra beweging…

De kabellift bracht ons veilig naar beneden en toen zijn we het stadje ingelopen om er wandelstokken te kopen. Ik geef toe, de timing kon beter maar voor een volgende keer ben ik nu tenminste voorbereid.

Op onze camping was het om 17 uur nog 34 graden en dat verschil voelden we meteen.

Dan maar een paar uurtjes uitgesteld om de bbq in gang te zetten en een visje te bakken.

2 augustus Trento

 

Over 1 augustus kunnen we kort zijn: we hebben een wasje en plasje gedaan en voor de rest niets.

2 augustus en het kriebelde om weer een stad te bezoeken: Trento (genoemd naar de drietand van Neptunus). Het is een dik uur rijden en we vinden een geschikte parking dicht bij het centrum. Het is een charmante stad en helemaal niet zo groot. Er is een basiliek, een plein met de fontein van Neptunus, alweer mooie “paleizen” en ook nog een kasteel (castello dat in de loop der eeuwen verschillende bestemmingen heeft gehad).

De basiliek en de  toren die eraan paalt.

De castello, of toch een gedeelte ervan.

Tussendoor namen we een Chinese break. Weet je, Chinees eten in andere landen geeft telkens andere ervaringen. Deze was een leuke.

Het was echt wel weer warm vandaag: 37 graden en omdat het morgen niet anders wordt, denken we er aan om de Brenta-bergen in te trekken (auto natuurlijk!).

31 juli Dimaro

 

Op deze stralende dag zijn we langs de rivier gefietst. Eerst fietsten we “downhill” en dat was best leuk, maar tijdens de rustige klim terug zijn we halfweg gestopt in Malè om een degustatiemenu te eten. Het leuke van zo’n etentje is dat je verrast wordt met wat je per schotel krijgt, maar dat je zeker de “prodotti tipico” leert kennen. Deze keuken is echt heel lekker. Met onze uiterst gevulde magen keerden we terug naar de camping. De ritlengte bedroeg dan 24 km. In deze fijne temperaturen en met een zuchtje wind is het heerlijk fietsen. Zoals je lezen kan, is mijn fiets weer helemaal “uitgedroogd” en werkt het computersysteem opnieuw.

Wat vooral aan deze camping heerlijk is, is zijn ligging. Hij ligt op een kleine 1000 m hoogte, wat maakt dat de avond weer fris wordt en we daardoor heel goed kunnen slapen.

In deze regio wordt vooral gefietst, gewandeld en geraft.Verder geniet je van de mooie uitzichten op bergdorpjes.

Even uitrusten: even een fotootje nemen en genieten van het uitzicht….

30 juli Dimaro

 

Goed aangekomen en mooi opgesteld, voor een volgende week genieten.

Eventjes genieten van de lokale tratoria …